Bauke's blog 2010

Tijd voor verandering

2010-12-31T11:11:00.000+01:00

De laatste dag van het jaar is een mooi moment om een wijziging aan te kondigen.
De afgelopen 4 jaar heb ik met veel plezier mijn Blogs beschikbaar gesteld via blogspot.
Ieder jaar een andere blog in het gemakkelijk te onthouden formaat: bbeurden<jaar>.blogspot.com.

Ik stap nu over op Wordpress. In mijn optiek net iets gebruikersvriendelijker en beduidend meer functionaliteit.
Je hoeft vanaf nu dan ook maar 1 link te onthouden: http://bbeurden.wordpress.com/.
Voor specifieke reizen, zoals daar in 2011 zijn: Lapland & Florida, zullen afzonderlijke blogs worden aangemaakt, die vanaf de 'hoofd-blog' bereikbaar zullen zijn.

Het klinkt allemaal ingewikkelder dan het is en ik moet er ook nog een beetje aan wennen, maar het zal vast wel allemaal goed komen.
Meld je weer aan als nieuwe volger (via Subscribe) en je kan weer zien waar we uithangen en wat we meemaken.
Iedereen een goed en gezond 2011 toegewenst!

Dag 29/30: Denver – Thuis

2010-08-01T13:12:00.001+02:00

Onder een blauwe lucht konden we genieten van ons galgenontbijt. Restjes opmaken (voor zover mogelijk).
De laatste dingetjes inpakken en de laatste vlekjes in de camper oppoetsen. Gelukkig hoeft de camper alleen aan de binnenkant schoon te zijn en kunnen we het kerkhof aan de buitenzijde laten zitten.
Marcel zorgt er nog even voor dat de zwarte en grijze tank netjes leeg zijn en dan kan ie voor de laatste keer worden afgekoppeld voor het ritje naar Campingworld.
Fijn dat we op Dakota Ridge propaan kunnen aftanken. Hebben we daar geen omkijken meer naar.
De koffers kunnen gelijk in de huurauto, want die gaat mee naar het vliegveld. Nu is gelijk duidelijk waarom we hier zo’n grote auto hadden gehuurd.

Het ritje naar Campingworld/Moturis ging niet echt voorspoedig. Om 1 of andere reden had ik in Streets & Trips een heel ander adres ingegeven tijdens de voorbereiding?? Zo kwamen we 10 miles verderop terecht en zochten we vergeefs naar de verhuurder.
Nadat uiteindelijk het goede adres was ingegeven bleek Streets & Trips dat ook niet te kunnen vinden. Afijn, het kwam allemaal weer goed en tegen 10-en stonden we dan toch waar we wezen moesten.

Gelukkig was het inlever protocol hier veel soepeler dan we waren gewend bij RoadBear. In 10 minuten klaar. Uiteraard wel mijn beklag gedaan over met name het ongemak met de generator.

Op naar Denver airport. Eerst ingecheckt, zodat we van alle bagage waren verlost en toen naar Hertz om de huurauto in te leveren.
Wat een gigantische verhuurlocaties heeft Hertz daar. Alle andere maatschappijen zijn er overigens ook prominent vertegenwoordigd. Je rijdt de auto binnen in rijen en levert binnen de sleutels in. Auto wordt in ieder geval op dat moment niet nagekeken. Wel rekenden ze even zo vrolijk nog even $40 voor benzine, maar dat werd na protest er toch weer afgehaald. We hadden de auto immers al zelf afgetankt (voor $21).
Om een idee te geven over de omvang; Iedere 5 minuten rijden er pendelbussen (formaat stadsbus) vanaf iedere verhuurmaatschappij naar de terminals.

Al met al waren we mooi op tijd voor de eerste vlucht naar Minneapolis. Gelukkig ging de vlucht ook op tijd, want we hadden immers maar 55 minuten overstaptijd voor de vlucht naar Amsterdam en op de luchthaven van Minneapolis was het nog best een aardig stukje lopen.

Een half uur voor schema landden we na een kort nachtje op Schiphol en stonden taxi JaVerbu en de meiden/Patrick klaar om ons veilig thuis af te leveren. De douane had ook geen tijd voor ons, dus dat scheelde ook weer.

De eerste wassen zijn al gedaan en in mijn achtertuin zit ik deze laatste vakantieblog te tikken. Weemoedig, maar voldaan.

Het was weer een reis die boven de (hoge) verwachtingen was uitgestegen. Als ik niettemin een top 4 zou moeten maken, dan kies ik voor:

Yellowstone NP
Orca’s spotten
De meren in Canada (Lake Louise & Iceberg Lake)
Frontier days Cheyenne

Wat viel er tegen?

De show in het Buffalo Bill museum
De dag regen in Jasper NP
Dat ik mijn pet kwijt raakte
De crocks van Sandra & Marcel

En voor de rest hebben we ons in een rit van 3100 miles:

Vergaapt aan de prachtige natuur
Verwonderd over het eet- en drinkgedrag van de Amerikanen
Verlekkerd aan de vele zoete lekkernijen
Vermaakt in de vele leuke stadjes
Verloren in de shopping-malls
Verbaasd over het keurige rijgedrag in Amerika/Canada

Kortom, we hebben alle 4 een vreselijk mooie vakantie gehad (ook met elkaar).
Hopelijk heb ik met het bijhouden van deze blog de 50-60 dagelijkse trouwe lezers een beetje een idee kunnen geven van onze reis, maar het voornaamste doel was om vooral zelf niet te vergeten wat ik allemaal meemaakte. Ik ga nu anders toch echt dingen vergeten op mijn leeftijd.
Het is slechts mijn beeld van deze vakantie geweest en ik kan mijn reisgenoten slechts danken voor het aanleveren van mijn dagelijkse portie inspiratie. Heel, heel, heel misschien soms een beetje aangedikt :-)

Dag 28: Denver

2010-07-31T05:48:00.001+02:00

Vandaag dan de grote dag voor de dames: shoppen!
Om een beetje tegenwicht te bieden tegen al dat natuurgeweld van de laatste weken en om ons huwelijk sprankelend te houden stond er vandaag een dagje Colorado Mills op het programma.

Natuurlijk gingen we eerst ontbijten bij Mimi’s cafe. Leuke ambiance en fantastische muffins!
Klokslag 10 uur openden we persoonlijk de shopping mall en kon het festijn beginnen.
De tijd ontbreekt gewoon om ieder rek in iedere winkel tot in den treure uit te pluizen, maar degene die op ons lijstje stonden hebben we toch wel met een bezoekje vereerd. De Amerikaanse economie heeft weer een flinke zet in de rug gehad vandaag.
Helaas is Sandra niet voor haar laarzen geslaagd, maar ik kan mij voorstellen dat je wat kritischer wordt in je keuzes als je die fantastische crocks bent gewend.

Om een uur of 5 was het toch echt gedaan met de pret. Marcel en de schrijver dezes hadden ons best gedaan om geheim te houden dat de mall tot 9 uur ‘s avonds open was. In principe hadden we die grote auto alleen gehuurd om de koffers naar het vliegveld te kunnen bergen, maar nu bleek het toch ook een brenger na alle inkopen.

Terug op Dakota Ridge moest dan toch echt het onvermijdelijke inpakken van de koffers beginnen. Mijn ANWB-wegertje was weer goud waard. We wisten nu zeker dat we de koffers echt tot 50 lbs (23 kg) waren afgevuld. De extra koffer was geen overbodige luxe.

Marcel kweet zich nog 1 keer van zijn bbq-taak. Wat is die jongen toch gegroeid in de afgelopen 4 weken. Heeft zich opgewerkt tot chef-bbq!

Wel jammer dat er nog een buitje langs kwam rond etenstijd. Het is raar weer hier bij die bergen. Op de dag is het strak blauw en bloedheet, maar ‘s avonds drijven er donkere wolken binnen, waar zo af en toe een buitje uit valt.

De koffers zijn ingepakt, de camper is bijna schoon voor aflevering, dus wat rest is een laatste nachtje in onze kombuis.

Dag 27: Estes Park – Denver

2010-07-30T06:54:00.001+02:00

Vanmorgen weer wakker geworden met een stralend weertje. Het zou een wat rare dag worden met hoge temperaturen, maar later ook bewolking en aan het eind van de dag zelfs weer wat spetters.
Wel lezen we op internet dat een beer op een camping in Yellowstone NP een man heeft gedood en 2 andere mensen heeft verwond.

Mooi op tijd stonden we in de startblokken voor het laatste echte ritje. Hemelsbreed niet zo gek ver, maar aangezien wij zoveel mogelijk voor de toeristische routes gaan, werd het ietsje verder.

Nadat we de Rocky Mountains waren uitgereden ging het eerst richting Boulder. Mooie voorstad van Denver. Nou had ik gelezen dat hier een Applestore zou zitten in een prachtige nieuwe shopping mall op 29th street. Uitgelezen kans om te kijken naar een iPad. Absoluut niet nodig, maar oh zo leuk om te hebben! Veel leuker dan cowboy laarzen of crocks (hiernaast Marcel z’n trots)!
Uiteindelijk liep ik de Applestore naar buiten met een map voor de iPad die ik ooit ga kopen, maar zonder iPad.
Zowel hier als bij de 2 andere vestigingen in Denver was het door mij gezochte model uitverkocht. Gisteren hadden ze nog 2 van die iPads aan een Nederlandse toerist verkocht. Boeven!

En toen was het de bedoeling om langs het plaatsje “Nederland” te rijden en daar allergrappigste foto’s in oranje shirtjes bij het plaatsnaam bordje te schieten (natuurlijk uniek, want wie komt er nou op dat idee).
Helaas gooide Streets & Trips roet in het eten en stuurde ons al richting Denver. Aangezien de dames in Boulder al extra tijd met winkelen hadden gesoupeerd, besloten we dat dan maar te compenseren door ‘Nederland’ over te slaan. Volgende keer.

In Golden eerst de huurauto bij Hertz opgehaald voor de komende 2 dagen. Deze auto kunnen we op het vliegveld inleveren.
De gereserveerde ‘Van’ bleek een uiterst comfortabele (en nieuwe) Chrysler Town Country te zijn. Erg leuk om met de afstandsbediening de automatische zijdeuren open en dicht te doen.

En dan inchecken op de laatste campground van deze reis: Dakota Ridge campground in Golden. Dat is dan ook de enige campground op de route die bekend terrein voor ons is. Vorig jaar stonden we hier ook en nu bleken we bijna hetzelfde plekje toegewezen te krijgen.
Overigens wel een lekkere binnenkomer dat bij het inchecken wordt gewaarschuwd voor ratelslangen die op de campground zijn gesignaleerd.

Tijd genoeg om met de Chrysler op zoek te gaan naar Bass Pro Shops, een gigantische outdoor zaak op ongeveer 20 miles afstand. Helaas wel druk op de I-70, dus er moest hiervoor een klein stukje file worden overbrugd.
De shop is inderdaad immens en ook voor de niet outdoor-liefhebbers een lust voor het oog. Je slaat er zo een paar uur stuk.

De shop is gelegen bij een vrij nieuw uitziende shopping mall (Northfield), dus ook nu moest er nog een extra rondje worden gelopen. Al met al te laat om nog thuis aan het kokkerellen te slaan, dus noodgedwongen een restaurant bij de mall uitgezocht.
Het werd Fridays. We hebben ons dapper door de pasta en de cheesecake heengeslagen en zijn toen weer de auto ingerold.

Met name de dames kijken vol verlangen uit naar morgen!

Dag 26: Cheyenne – Estes Park

2010-07-29T03:28:00.001+02:00

The day after. De stieren, het festijn en de cowgirls (bij de dames waarschijnlijk de cowboys) denderden nog door in onze dromen. Met tegenzin wakker geworden om de dag weer te starten. Te starten met wat bewolking en druppels.

We hadden besloten om maar niet langer dan nodig op deze campground te blijven en het ontbijt bij Denny’s te nuttigen. Daar waren we wel weer eens aan toe na alle geroosterde broodjes met pindakaas.

Naast de Denny’s de tank van onze RV maar weer eens afgevuld. Opvallend goedkoop was de benzine hier. Voor Premium 91 betaalden we $2,69 per gallon. Normaal zo rond de $3.

Op speciaal verzoek van Sandra eerst 8 miles teruggereden naar de Boot Barn shop in Cheyenne. Daar zouden ze ook voor haar de geschikte cowboylaarzen moeten hebben. Moeilijk maatje.
Ruim een uur later Marcel lekker geslaagd voor laarzen en spijkerbroek en ik voor een spijkerbroek. Helaas was Marcel niet zo bereidwillig als Agnes om te poseren. Sandra blijft nog even lekker doorzoeken.

De eerste 40 miles zakten we eerst nog de Interstate 25 af richting Denver. Je kon merken dat we dichter bij een grote stad kwamen. Gisteren hadden we al de eerste borden met Denver gezien, maar zoveel mogelijk genegeerd. Dat wil je helemaal nog niet zien.
Om het onvermijdelijke nog wat te kunnen uitstellen sloegen we zo’n 50 miles voor Denver rechtsaf richting de Rocky Mountains. Nog even de bergen en de natuur in. Mooie weg door Canyons en vervolgens Rocky Mountains NP in. Gewoon om nog even af te kicken van al dat natuurgeweld.

Uiteindelijk teruggereden richting Estes Park, waar een plekje op Elk Meadow Lodge & RV Resort voor ons klaar stond. Maar goed ook, want het is hier erg druk in dit gebied.
Nog geen minuut nadat we waren geinstalleerd gingen de hemelsluizen even open en donderde het onweer tussen de bergen.
Buitje voor het stof zullen we maar zeggen.
Gezellig in de camper Sandra zitten helpen met haar boodschappenlijstje voor na het weekend. Weet nog steeds niet zeker of ze er blij mee was, maar ik blijf meedenken.

Op de campground ervaringen uitgewisseld met een Nederlands gezin dat een rondje Denver had gemaakt en vervolgens stortte Marcel zich weer vol overgave op de bbq. Parasolletje erboven want er valt af en toe een druppel. Een regenboog doemt alweer op aan de horizon.

Berichtje van Martin dat ook hij is vertrokken voor zijn vakantie in Frankrijk, dus waarom moeten we eigenlijk naar huis als de jongens toch ook op vakantie gaan?

Dag 25: Rapid City - Cheyenne

2010-07-28T08:30:00.001+02:00

Te kort geslapen vannacht. Al om 05:15 uur wakker en niet meer in slaap gekomen. Ach, we moesten toch vroeg op voor de langste rit van deze vakantie; 320 miles.

Even na acht uur reden we weg van de camping, nadat we bericht hadden gehad van Paul dat ook hij (met een paar dagen vertraging) was vertrokken naar Italie. Vriendje z’n ID was verlopen…

Over de rit naar Cheyenne is niet veel te vertellen. Lange rechte wegen en een hoop gras om je heen. Als koe zou je er zielsgelukkig van worden. National Grassland hebben ze het zelfs genoemd. Het zat niet tegen, dus omstreeks 14:30 uur kon de cruise control er weer van af.
Wel leuk om onderweg goederentreintjes te tellen. Kennelijk zit er ergens een steenkolenmijn, want ze rijden af en aan hier in de buurt. Wij telden 138 wagonnetjes aan 1 trein (of eigenlijk 4 locomotieven). Wel pech als je net voor een spoorwegovergang staat te wachten.

Op zich waren we al spekkoper dat we een plekje voor vannacht konden boeken op de A.B.-camping. Ook over deze camping kunnen we kort zijn; een veredelde parkeerplaats, met de nodige voorzieningen. Ach, we zijn er toch alleen maar om te slapen.

Het echte feest is natuurlijk de Frontier Days. Alles staat in het teken van cowboys, rodeo en de bijbehorende randzaken. Gezinnen (zoals hiernaast), maken ieder jaar een traditionele foto.
Prettig was dat een shuttle busje op de camping stopt en je voor $1 voor de hoofdingang van het Frontier terrein aflevert.

Eerst maar even de kaartjes voor de rodeo (‘bull riding’) opgehaald. Waren via internet besteld en lagen keurig klaar.
Daarna alle tentjes afgelopen en afgeschuimd op zoek naar…? Natuurlijk, western laarzen. Zonder kan je niet thuiskomen. Agnes slaagde met vlag en wimpel en kon in stijl naar de rodeo.

Kermis, vreettentjes, alles was aanwezig om het de gemiddelde Amerikaan (en toerist) naar haar zin te maken.

Om 20:00 begon de hoofd-attractie; de rodeo.
Hoewel ik er niet al te hoge verwachtingen van had, moet ik toegeven dat het een topavond werd. Het weer was heerlijk, de rodeo spectaculair en de rodeo-clown zowaar grappig.
Zijn toch wel indrukwekkende beesten die stieren!
Na afloop werden we nog getrakteerd op een spetterend vuurwerk en konden we moe en voldaan naar ons huisje op wielen.
We hebben geboft dat we dit konden meemaken! Bijna 00:30 uur. De luiken gaan dicht, morgen vast weer een mooie dag!

Dag 24: Rapid City

2010-07-27T03:29:00.001+02:00

Dat vurig avondje viel gisteren in eerste instantie een beetje tegen. Eerst wilde de bbq niet fikken en later hetzelfde probleem met ons kampvuur. In beide gevallen kwam het nog goed. Met name Agnes speelde een heldenrol bij het ontvlammen van het vreugdevuur. Door 1 van haar favoriete damesblaadjes op te offeren wist ze de blokken hout aan de gang te brengen. Dank, dank.

Vanmorgen gingen we in de herkansing voor het pancakes eten als ontbijt. Met het fiasco van St. Mary (zie eerder verslag) nog redelijk vers in het geheugen waren we toch zeker enigszins sceptisch, maar deze ‘crew’ gaf ons iets meer vertrouwen. Een aantal gepensioneerden staan hier vol enthousiasme de zaken te regelen en de pancakes zijn niet voor te eten. Zo’n beetje alle funkties op deze KOA campground worden overigens door dakkies vervuld.

Afgevuld met pancakes zetten we koers richting Mount Rushmore. Ongeveer een uurtje rijden.
Mount Rushmore vertegenwoordigt HET symbool van de eerster 150 jaren van de Amerikaanse historie, met sculpturen van de presidenten Washington, Jefferson, Lincoln en Roosevelt. Er moet toch nog wel een plekje te vinden zijn in die berg voor o.a. Clinton (met sigaar), Bush en Obama?
De foto’s geschoten die miljoenen voor mij ook al hadden gemaakt.
Het is mooi om te kunnen aftikken dat we het hebben gezien, maar ik denk toch dat zo’n stuk graniet op ons iets minder impact heeft dan op de patriotische Amerikanen.

Als 2e stond het iets verderop gelegen ‘Crazy Horse Memorial’. Ria (van de KOA in Greybull) had ons de tip gegeven om $27 uit te sparen en het vanaf een parkeerplaats buiten de hekken te bekijken.
Dat volgen wij Nederlanders natuurlijk trouw op.
In 1948 werd begonnen met dit indianen monument en op dit moment is slechts een fractie klaar. Je kan in ieder geval in het foldertje zien hoe het moet worden. Gaan wij niet meer meemaken.

Tenslotte weer de natuur in. Met een tussenstop in Custer ging de route naar Custers State Park. Het berijden van de Wildlife-loop zou garant moeten staan voor het aanschouwen van wilde beesten.
Het park en de weg is prachtig, maar na 3 weken natuurschoon beginnen we toch een beetje verwend te raken. De ‘wilde’ ezels, die bijna je auto inkruipen, zijn toch wel het grappigste.

Al met al wel weer een vermakelijk dagje, waar we aan het eind onze huurbak gelukkig met een bijna lege tank konden inleveren. Die tank was immers inclusief.

Terug op de KOA eerst Bram maar eens bellen. Die was ook weer terug van vakantie en eerdere pogingen waren gestrand. Belden we hem toch wakker! Toch nog na een kleine opwarmfase hem zijn vakantie-avonturen kunnen ontfutselen. En wij maar denken dat die jongens van ons zulke nachtbrakers zijn…

De temperatuur liep vandaag op tot zo’n 97F en het voelde iets vochtiger aan dan gisteren. Misschien door de grote zwarte donderwolk die vanmiddag om Rapid City heen dreef, maar die ons gelukkig slechts aangename schaduw bracht. Alleen Sandra dacht spetters te voelen (hoog sensitief, gisteren was ze ook al de enige die vliegen zag), maar dit bleken toch druppels te zijn die door de airco werden uitgespuugd en via een richeltje van de camper in haar nek belandden. Mysterie gelukkig opgelost.

Inmiddels is de lucht weer blauw en kijk ik vol spanning of Marcel de bbq vanavond wel volgens schema kan opstoken. Ik kan natuurlijk straks ook een stukje verderop naar Cowboy Poetry van Cowboy Poef gaan luisteren, maar ik voel dat ik die verleiding kan weerstaan.

Dag 23: Rapid City

2010-07-26T03:35:00.001+02:00

Eigenlijk zou hierboven moeten staan Badlands NP. Dat was het doel van vandaag!

De nachten beginnen net als de dagen steeds een beetje warmer te worden. We gooien dat extra dekentje wel van ons af.
Zoals gebruikelijk de zondag begonnen met een gekookt eitje en zowaar eens wat anders voor de verandering: verse aardbeien.
Persoonlijk een zeer onrustig ontbijt gehad, omdat Sandra vliegen zag. Ik gezocht, gezocht, maar ik heb het maar opgegeven na een kwartier.

Zoals gezegd ging de rit naar Badlands NP. Ongeveer 1,5 uur naar het oosten rijden met de airco op hoog. Iedere mile zagen we de temperatuur oplopen tot zo’n 95F (ongeveer 35 graden Celcius). Toch viel het me buiten nog mee. Stond een lekker briesje en de warmte is hier vrij droog.
Voor alle zekerheid toch maar een hoed gekocht met ingebouwde koeling, want die pet (zie eerdere verslagen) komt toch niet meer terug.

Het visitor center van de Badlands is mooi en educatief en dus zeker de moeite waard. Zo ook de Badlands. Ruige, grijze rotsformaties, die toch weer toch totaal anders waren dan wat we tot nu toe hadden gezien.
Het was echt te heet voor lange wandelingen, dus volgden we de voornaamste weg door het park en maakten we uitstapjes bij de vele ‘views’ die we tegen kwamen.
Het laatste gedeelte van deze mooie rit ging over een onverharde weg, dus de auto was bij terugkeer spontaan van kleur veranderd.

Dat we weer op tijd terug waren op de campground kwam goed uit. De koelte van het zwembad was toch wel welkom.
Later in de middag nog tijd en zin om de Wal*Mart in Rapid City op te zoeken voor wat kleine boodschappen en ik kon zelf de verleiding niet weerstaan om me daar gelijk maar even te laten kortwieken. Is echt niks gedaan met zo’n bos haar in deze hitte!

Op dit moment doen Sandra en Marcel verwoede pogingen om de bbq aan de gang te krijgen, maar ik heb daar toch wel alle vertrouwen in. Voor vanavond staat er ook nog een baal hout voor de pitfire, dus dat wordt weer een vurig avondje!

Dag 22: Buffalo – Rapid City

2010-07-25T04:43:00.001+02:00

Het werd dus het Winchester Steak House. Op ongeveer 100m meter van de campground gelegen. Vanaf de buitenkant zag ook deze tent er niet uit. Geen ramen en net een loods. Aan de binnenkant viel het alleszins mee. Het feit dat we een half uurtje op een tafel moesten wachten gaf al aan, dat de tent populair was, hoewel het redelijk afgelegen lag.
Heerlijke Prime Rib gegeten voor een zeer redelijke prijs. Was wederom een goede tip uit Beesd!

Natuurlijk konden we het niet laten om ‘s avonds de verlichting in de Hot Tub te ontsteken en ons nogmaals in de bubbels te dompelen. Daarna opdrogen bij een fikkie in de Pitfire.

Ongemerkt zijn we vandaag aan onze 4e en laatste week begonnen. Jammer, jammer, wat vliegt de tijd!
Vanmorgen beetje op tijd vertrokken voor een verplaatsing van zo’n 250 miles naar het oosten. Nou kon het gas er flink op, want het was bijna alleen maar Interstate (de I-90). Tussen Moorcroft en Sundance maakten we een vrijwillig uitstapje de bergen in om Devils Tower te bezoeken. Amerika’s 1e Nationale Monument (1906).

Niet super spectulair, maar toch wel apart om deze 5112ft hoge puist in het landschap te zien. Met name de verticale lijnen in de rots zijn apart. In ieder geval een stempeltje gescoord in ons National Park Passport. Ook is het er in het veld vergeven van de prairie dogs. Die willen best poseren voor een foto.
Aan de voet van Devils Tower ligt trouwens een KOA die er erg leuk uitzag.

Na dit toch wel leuke uitstapje ging het richting de KOA in Rapid City in South Dakota. Grote camping met alle broodnodige voorzieningen. Wifi (da’s ook boffen voor Jan & Truus), zwembad met whirlpool en een goede uitvalsbasis voor de komende 2 dagen.
Gelijk het zwembad maar ingezegend, want de temperaturen schommelen hier toch wel rond de 30 graden.

Voordat de camper definitief kon worden geinstalleerd moesten we eerst nog even de huurauto voor de komende 2 dagen ophalen bij het regionale vliegveld, hier 5 miles verderop.
Via USAreisen.DE had ik bij Alamo de befaamde Chevy Equinox gereserveerd.
Natuurlijk was deze niet beschikbaar, dus we kregen een upgrade naar een spiksplinternieuwe (3 weken oud) Nissan Pathfinder. Zat zelfs nog een tijdelijk kenteken op. En dat voor 100 euro, inclusief verzekering + een volle tank benzine. Hoe kunnen ze ‘m er voor meegeven?

Nog leuk om te vermelden, dat er tegenover ons op de campground een bijna antieke Dethleffs camper verschijnt met een Nederlands kenteken. Was inderdaad een Nederlander die de camper had laten verschepen naar de US, om hier een jaar te blijven met zijn dochter ivm met haar studie.

Dag 21: Greybull – Buffalo

2010-07-24T02:29:00.001+02:00

Gisteren een gezellige avond gehad. Na de bbq nodigden Cor en Ria ons uit voor een bakkie koffie, al snel gevolgd door een wiintje en een biertje. Leuke verhalen over hoe ze de afgelopen 5 jaar de KOA camping hebben opgebouwd tot wat het nu is. Wel doodzonde dat er een prachtig restaurant bij zit, dat ze noodgedwongen door personeelsgebrek hebben moeten sluiten.
Ook nog aan de weet gekomen dat die witte kasten in het landschap bijenkasten waren.
Kortom, gezellige avond met fantastisch weer!

Vanmorgen konden we rustig aan doen. Slechts een ritje van 120 miles naar Buffalo stond op het programma.
Maar goed ook, want Agnes, Sandra & Marcel beweerden dat ze vannacht geluiden van een trein hadden gehoord, waardoor ze wat minder hadden geslapen. Ik geloof ze maar.

Ria kwam nog aanzetten met een nog handiger kleedje in KOA kleuren dat om de tafel klemt en wij konden haar blij maken met wat kappersblaadjes en 2 Nederlandse boeken.

De rit ging over Highway 16. Na het bijna woestijnachtige landschap rondom Greybull werd het al snel bergachtiger.
Wat heet, het werd een echt berglandschap. Dwars door de Bighorn mountains, met de Powder River Pass als hoogtepunt (9666ft – 2946m). Nabij de top bij een bergmeer zitten genieten van het uitzicht en een kopje thee.

Wat volgde was een lange afdaling naar Buffalo. Het werd wel steeds winderiger.
Snel nog wat boodschappen doen (met heerlijke gegrilde kippetjes voor de verlate lunch) en mooi op tijd op Twin Creeks campground gearriveerd.
Daar hadden we voor de verandering een super de luxe site gereserveerd met prive Patio inclusief prive Whirlpool. Erg decadent, maar ook wel prettig. Laat zich raden hoe we ons de rest van de middag hebben vermaakt.

Inmiddels is het rond 18:00 uur en we genieten van het zonnetje. De campground is overigens zeker niet vol hier. We kunnen nog even nadenken of dat we het restaurantje iets verderop opzoeken of dat we van de lokale gas-bbq gebruik maken. Wat een cliffhanger he!

Dag 20: Red Lodge - Greybull

2010-07-23T02:43:00.001+02:00

Agnes had weer lekkere macaroni gemaakt gisterenavond! Dus geen bbq op het programma. Betekende wel gelijk dat Marcel en ikzelf aan de afwas werden gezet. Na Sandra d’r bbq fiasco van gisteren zag ze haar kans schoon om mij er duidelijk op te wijzen dat ik er toch wel een zooitje van maakte met afwassen. Ik vond het wel meevallen, maar nu mag ik vast niet meer afwassen de rest van de vakantie :-)

Het begon zowaar ook nog flink te waaien in Red Lodge, zeg maar gerust even te stormen. Gevolgd door regen. Nou ja, ‘s nachts een buitje tegen het stof kan geen kwaad.

Vanmorgen weer blauwe lucht en in de loop van de dag zou de temperatuur oplopen tot boven de 30 graden. Lekker vakantieweertje dus.

Eerst nog even over Agnes d’r tandenborstel. Gisteren waren we natuurlijk de hele dag in hosanna stemming vanwege de vondst, maar voor de duidelijkheid; Het gaat hier gewoon om een 2 euro tandenborstel van het Kruidvat. Lijkt een detail zo’n tandenborsteltje, maar wij Nederlanders ‘benne zunig’ en enkele dagen geleden moesten we ook al een pet als verlies afboeken.

Nadat vooral Marcel rustig op gang was gekomen konden we om een uur of 10 voor een relatief kort ritje van zo’n 125 miles.vertrekken. Ook nog een weg die als een streep door het landschap gaat.
Huiskamervraag: Tussen Cody en Greybull zagen we overal in het veld van die witte boxen staan (zie foto). Wie weet waar die voor zijn?

Kwam allemaal mooi uit, want zo hielden we genoeg tijd over om de broodnodige cultuur te snuiven. In Cody was een lange stop gepland voor het Buffalo Bill Historical Center.
Dat was absoluut de moeite waard. Dit prachtige gebouw bestaat eigenlijk uit 5 musea. Het Buffalo Bill museum, Yellowstone museum, Indianen museum, een wapen museum en het Western Art museum.

Met name de eerste 3 afdelingen waren geweldig van opzet met veel attributen en opgezette dieren. En dat voor $13 entree (als ANWB-lid).

Om 14:oo uur zou er een show worden opgevoerd van 1,5 uur, genaamd “Quilters Play”. In ons enthousiasme besloten we ook hier van te gaan genieten. Tickets gekocht en ons geinstalleerd in het auditorium van het museum. Volle bak!
Al gauw bleek dit het dieptepunt van deze vakantie te worden. Wat dramatisch saai en slecht was het. We besloten het maximaal een half uur te geven, maar kwamen niet verder dan 15 minuten. Bij het eerste de beste moment dat het ons verantwoord leek om geruisloos het zaaltje te verlaten waren we weg. Helaas zaten we in het midden van een rij, dus ik heb het idee dat er toch wat verstoorde blikken onze kant op gingen.

Na dieptepunten komen altijd weer hoogtepunten. Een uurtje verder rijden werden we warm welkom geheten op de KOA in Greybull door Cor & Ria (en hun 2 boxers). Dit Nederlandse echtpaar runt deze KOA al een paar jaar en zijn weer kennissen van Albert & Monique.
Na de hartelijke groeten gedaan te hebben werden we ge-upgrade en naar de mooiste premium plek van de camping geleid. Met schommelstoel en gas-bbq.
Aangezien de buitentemperatuur nog zo’n 3 graden hoger was dan het zwembadwater (28 graden), zochten we linea recta verkoeling in de pool. Wat een leven hebben we toch!

Dag 19: Yellowstone NP – Red Lodge

2010-07-22T04:18:00.001+02:00

Gisterenavond werd maar weer eens bewezen dat de meeste vrouwen niet in de wieg zijn gelegd om te bbq-en. Echt mannenwerk. Sandra kreeg gisteren permissie om eens een knoflook broodje te roosteren, maar zelfs dit basiswerk liep dramatisch af, getuige de foto hiernaast. En dan te bedenken dat ze zo goed kan koken.

Vanmorgen begon de dag nogal paniekerig. Agnes was haar tandenborstel kwijt. Nadat ik haar er niet van kon overtuigen, dat ze ‘m gisterenavond toch echt als laatste had gehad, werd de hele camping afgestruind. Alle douchehokken werden binnenste buiten gekeerd en de camper ontkwam er ook niet aan. Er ging een opluchting door Yellowstone toen ze haar tandenborstel in haar toilettas vond (is toch wel een hele gekke plek).

Door al dit oponthoud was het geplande vertrektijdstip ietwat verlaat en reden we om 10:00 uur de camping af.
Het eerste gedeelte van de rit ging door Yellowstone NP. Van de West-ingang naar de Noord-Oost uitgang. Om een idee te geven, dat is zo’n 85 miles en daar deden we 3,5 uur over. Inclusief een kleine file vanwege overstekende herten.
Voorwaar geen straf om zo door het park te kruisen, want het blijft ongelooflijk mooi. Hoewel het moeilijk is om National Parken te vergelijken staat Yellowstone toch zeker wel in mijn top-3.

Na een lunch in Silvergate (net buiten Yellowstone NP) begon het tweede gedeelte van de rit; Beartooth Pass. Op 2 plekken werd op grote hoogte aan de weg gewerkt en konden we weer slechts voorafgegaan door een ‘Pilot-car’ die gedeeltes berijden.

Deze bergpas overtreft in schoonheid wat mij betreft de Tioga Pass en is met een top van 10,947ft (3337m) echt fantastisch.
Schitterende panorama’s, steile hellingen, smalle wegen, geweldige haarspeldbochten. Het is echt puur genieten om deze weg te rijden.
Ook voor motorrijders had deze bergpas kennelijk een grote aantrekkingskracht. Agnes legde het overigens nog gezellig aan met deze plaatselijke Angels.

Daarna begon een lange afdaling die eindigde in Red Lodge bij de plaatselijke KOA. We zijn de afgelopen 2 weken behoorlijk verwend geraakt, dus deze camping zit zeker niet in mijn top-3, maar is prima voor een enkel nachtje.

Hoewel het wat bewolkt was vandaag, was het zeker niet koud. Inmiddels is de lucht in Red Lodge bijna blauw aan het opentrekken en kunnen we nog even nagenieten van vermoedelijk de mooiste rit van deze vakantie.

Dag 18: Yellowstone NP

2010-07-21T03:39:00.001+02:00

Potverdikkie, wat is Yellowstone een mooi park. Ik zal ook vandaag wat extra foto’s op de blog zetten. Gewoon omdat ik geen keus kan maken.

We besloten om vanmorgen op tijd (en dat is voor ons rond 08:00 uur) weg te rijden. Niet dat het nou superdruk is in Yellowstone, maar het is in ieder geval wat rustiger ‘s ochtends en niet zo warm.
Overigens kwam ik er achter dat Yellowstone in zijn geheel in de staat Wyoming ligt, terwijl het aan 2 kanten omringd wordt door de staten Montana en Idaho.

Vandaag stond dus de onderste helft van de ‘8’ op het programma. Misschien wel de mooiste helft, met de vele Geisers, Yellowstone Lake en de watervallen.

Het eerste hoofddoel was ‘Old Faithful’, de bekendste Geiser van de wereld. Iedere 40 tot 126 minuten barst deze Geiser uit. Frappant is dat ze precies voorspellen hoe laat de volgende eruptie is. Wij misten ‘de voorstelling’ van 09:35 net, dus brachten we de tijd door tot 11:10 uur met een bakkie koffie en het afschuimen van de Old Faithful shop. Bijna had Agnes niets gekocht, maar gelukkig verliet ook zij nog net op tijd de winkel met een prachtig Yellowstone shirt.

Voor zo’n uitbarsting drommen echt massa’s mensen samen, maar de omgeving is er echt op ingericht. In een grote cirkel staan banken, waar iedereen kan zitten en als het dan ‘showtime’ is, klikken honderden camara’s hetzelfde plaatje. Natuurlijk niet zo mooi als deze van mij.

Vervolgens richting West Thumb, voor mooie Geiser basins bij West Thumb Lake, een soort uitloper van Yellowstone Lake. West Thumb lake is eigenlijk een krater in een grote reusachtige krater (Yellowstone zelf). Door de rijke kleurschakeringen (mineraal afzettingen), zijn deze geisers een lust voor het oog.

De weg vervolgde langs Yellowstone Lake over een bergpas cq hoogvlakte, wat tevens het voornaamste leefgebied van de bison bleek te zijn. Waren we gisteren nog verrukt met een verdwaalde bison, nu zagen we er honderden grazen of voor of naast ons de weg oversteken. Indrukwekkende beesten.

Ten slotte moesten we, nadat we gisteren de Upper Falls hadden bekeken, vandaag de Lower Falls aanschouwen. Een prachtige waterval, die zich vervolgens een baan klieft door een smalle schilderachtige canyon.

De Chevy Trailblazer had haar werk gedaan en die kon weer afgetankt (maar oh zo vies) terug naar Budget Rental. Nog even een lekker ijsje op kosten van Jan en Truus genuttigd en weer lopend en winkelend terug naar de camping. Niet verder dan 15 minuten.

Ook konden we ons geluk niet op toen we in de kampwinkel voor $4 een bumperdop konden scoren, die we een paar dagen geleden waren kwijtgeraakt (Zie verslag Dag 15). Soms zit het mee, maar
nog geen spoor van mijn pet!

De was wordt nog even gedaan, zodat we weer helemaal klaar zijn voor het vervolg van ons zigeunerleven. Bevalt wel!

Dag 17: Yellowstone NP

2010-07-20T06:28:00.001+02:00

De dag dat ik mijn pet kwijt raakte :-(

Maar hoe liep het af met de bbq gisterenavond? Uiteindelijk fantastisch! Wel nog even snel een zak zelf brandende briquette in het stadje gehaald om het gewenste resultaat te bereiken.

Ook bleek onze Chevy huurauto (die Rebel zoop teveel olie) een zachte voorband te hebben. Bij de pomp gelijk wat lucht bij gedaan. Zien we morgen wel weer verder.

Apart was te zien hoe een bijna oranje wolk overtrok. Leek wel of de regen verdampte voor het de grond bereikte.

Na een belrondje stonden we in de startblokken voor een dagje Yellowstone NP. Op de weg er naartoe langs Budget gereden, want die band was weer zacht. Zonder al teveel problemen werd onze witte Chevy voor een grijze Chevy omgeruild. Ook goed.

In Yellowstone kan je eigenlijk een soort ‘8’ rijden. Vandaag maar de bovenste helft en morgen de onderste helft. Zo’n halve ‘8’ is dus een rondje van ongeveer 200km. Zat in het begin niet helemaal mee, omdat er op de toegangsweg wegwerkzaamheden bezig waren, waar om de beurt het verkeer vanuit 1 richting werd doorgelaten. 20 Minuten de ene kant en dan 20 Minuten de andere kant. Erg frustrerend als je net de eerste auto bent die halt moet houden. Je mag dan wel als eerste achter de ‘pilot-car’ die voorafgaat aan de rij.

De route is een aaneenschakeling van prachtige landschappen. Onvoorstelbaar mooi allemaal. Bergen, watervallen, geisers en natuurlijk wilde beesten. Vandaag de nodige bisons, herten, zwarte beer en grizzly beer (met jongen) gespot. Geweldig allemaal. Maar wat extra foto’s bijvoegen vandaag. Na zo’n dagje toeren krijg je wel trek, dus we besloten het advies van Albert & Monique op te volgen en 8 miles naar het noorden te rijden voor Eno’s restaurant. Geen restaurant voor toeristen, maar voor de lokale bevolking.
Hun verhaal werd gelijk bevestigd bij het oprijden van de parkeerplaats. Het ziet er niet uit!
De alleraardigste uitbaatster heette ons welkom met de woorden: “I’m old and lazy, so help yourself".”
Na de keuze van je favoriete stuk vlees kreeg je het rauw op een bord aangereikt en liet ze ons de keuken/grill zien. Go your gang!

Het restaurant was bekleed met honderden beschreven dollar biljetten en beschreven onderbroeken, slipjes en bh’s. Sommige exemplaren konden zondermeer dienst doen als tent.
Niettemin een erg leuke ervaring en niet onbelangrijk, een fantastisch stuk vlees. Toch wel trots dat ik die Portlander gaar heb gekregen (met tips van de uitbaatster).

Dag 16: Helena – Yellowstone NP

2010-07-19T04:30:00.001+02:00

De geplande bbq viel gisterenavond in duigen door een te harde wind en ik denk onze onkunde. Nadat de bricquetten maar niet wilden gaan gloeien, brachten de dames uitkomst met een koekepan.
Na het eten ging de wind (uiteraard) liggen en konden we nog lekker lang buiten genieten van een fantastische avond.

Lincoln Road RV park is overigens een aanrader voor een overnachting. Prima plekken en uitstekende schone sanitaire voorzieningen. Alleen het wireless internet liet te wensen over.

Vanmorgen weer op tijd uit de veren voor het vervolg van de rit naar het zuiden. Dat wil zeggen, 5 miles naar het zuiden, want daar kwamen we de Wal*Mart tegen. Wel leuk, maar je bent zo weer 2 uur verder en een hoop dollars lichter en kilo’s zwaarder in je koffer voor de terugweg.
Na gelijk de hut maar weer te hebben afgetankt en bij de Starbucks een koffie te hebben gehaald, konden we eindelijk rond 12:00 uur onze rit vervolgen.

Naar mate we dichter bij het einddoel kwamen werd de omgeving weer bergachtiger en ook zeker weer de moeite van het aanschouwen waard. De lunch nuttigden we nog even in Ennis (ik dacht eerst dat de D van het etablisement was afgevallen) en toen richting de westelijke ingang van Yellowstone.

Rechts van de weg passeerden we Earthquake Lake. Erg intrigerend, aangezien dit meer pas 51 jaar geleden is gevormd door een aardbeving. Het is nog exact te zien (links achter op de foto) waar het is gebeurd. Een camping en 3 Miles Highway liggen op de bodem van het daarbij gevormde meer. Alle (dode) bomen die in het meer zichtbaar zijn, vormen nog het bewijs van wat er zo kort geleden is gebeurd.

In Yellowstone West stond onze huurauto voor de komende 3 dagen bij Budget Rent al klaar; Een Rebel cabrio uit 1968. Dat is toch wel kicken!

Grizzly Bear RV Park is onze standplaats tot woensdag en daar mogen we zeker niet over mopperen. Een riante Premium site (inclusief prima Wireless Internet) staat tot onze beschikking. Nog nieuw uitziende campground met mooie voorzieningen.

Op de camping in gesprek geraakt met een gepensioneerd echtpaar uit Houten die op de fiets (en een tentje) in 4 maanden door de US trok. Leuke verhalen hadden ze. Respect hoor, want de afstanden lijken me hier toch wel behoorlijk om te fietsen.
Dat is andere koek dan op de fiets naar Rome, Parijs of Barcelona! Wat voor jou Jan? (zie Adventure Cycling Association)

Vanavond maar weer eens een poging doen om de bbq aan te steken. Ik laat het resultaat morgen weten!

Dag 15: St. Mary – Helena

2010-07-18T02:21:00.001+02:00

Bijna ongemerkt hebben we de vakantie door midden gehakt en zijn we aan het tweede deel begonnen. Iedereen heeft recht op ontbering, dus wij ook. Nog 2 weken afzien zonder een boxspring matras, comfortabele douche, stoomoven, etc… We hebben ons erbij neergelegd. Hiernaast een kaartje met de route zoals we die tot nu toe hebben afgelegd. (Je kan dus dubbel klikken op foto’s om een vergroting te zien). Ongeveer 1500 miles op de teller. We verwachten nog veel schoons te zien de komende 2 weken.

In St. Mary ons laten verleiden om gebruik te maken van de aanbieding om onbeperkt pancakes te eten voor $4. Wat er niet bij stond was dat er 1 medewerker die dingen stond te bakken (1 voor 1) en dat je er dus een dagje voor uit moest trekken om je geld er uit te halen. Na onze initiele bestelling van 2 pancakes p.p. zijn we dus maar afgehaakt om niet al te laat te vertrekken.
Helaas kwamen we tot de ontdekking dat het afsluitrubber voor de bumper (daar gaat de afvoer in) was verdwenen. Wind, diefstal of gisteren op de bumper laten liggen bij het wegrijden. We houden het voorlopig maar op het laatste. Door het gat met tie-raps dicht te maken konden we in ieder geval voorkomen dat de afvoerpijp (in de volksmond de poeppijp genoemd) er onderweg uit zou glijden. Tip voor camperhuurders: Neem altijd een stapeltje tie-raps mee!

Over de route van vandaag kunnen we kort zijn. Ongeveer 220 miles asfalt door een groen heuvelachtig landschap met aan het eind een stukje Interstate. Mooi, maar ik had het na 210 miles wel gezien. Wel af en toe verradelijk windje, dus het stuur met 2 handen vasthouden.

Het logies was gepland op Lincoln Road RV Park in Helena. Verrassend net park met een vreselijk aardige beheerder (wel slecht te verstaan). De temperatuur was inmiddels opgelopen tot boven de 30 graden, dus maar gauw een schaduwplekje opzoeken.
Internet is er wel, maar je moet wel exact op de goede plek op de camping zijn voor een beetje verbinding.
Nou ja, in ieder geval konden de blogjes van de afgelopen 2 dagen worden gepubliceerd. We zijn weer bij.

Dag 14: St. Mary

2010-07-18T01:33:00.001+02:00

Jeetje, wel internet op de KOA in St. Mary, maar oh zo slecht dat de blog niet eens is te uploaden. Wel jammer dat we onze 60 trouwe lezers de afgelopen 2 dagen moeten teleurstellen. Niettemin hier het verslag van gisteren.

Gisteren een sur-place op St. Mary. Prachtig weer voor een hike. Betekende dat we de “Going to the Sun Road” maar even moesten laten voor wat het was.
De keuze viel op de Iceberg Lake Trail. Een trail van 8km de bergen in naar een meer en dan weer 8km terug. Het luie zweet moest er maar eens uit.
We vertrokken niet al te vroeg, want we slapen hier als een beer. Alles relaaxed!

De ingang van Glacier NP was een half uurtje rijden en daar gelijk maar voor $80 de National Park jaarpas aangeschaft. Die halen we er wel weer uit.

De trail was goed te doen met fraaie panorama’s onderweg en na zo’n 2,5 uur doorstappen bereikten we het einddoel: Iceberg Lake.
Lake Louise was mooi, maar dit kwam er toch zeker dichtbij. Een prachtig blauw meer van kristalhelder smeltwater, waar nog ijsbergjes indreven. Het leek de Noordpool wel. Het was de inspanning zeker waard geweest. Gelukkig hadden we genoeg drinkwater meegenomen, maar helaas geen voedsel. Leermomentje.

De weg terug ging soepel met Sandra als gangmaker. Sandra & Marcel hadden inmiddels wel respect gekregen voor de hikes met Jan & Truus in 2009!
Na 2 uurtjes stonden we weer beneden. (Op de fiets gaat het dalen me ook zo gemakkelijk af…). Linea Recta naar de shop voor een volwassen ijsco!

De weg vanaf Glacier NP naar de camping was op z’n zachtst gezegd niet helemaal top. Nou vertelden ze ons vorige week woensdag dat het servies '”unbreakable” was. Prima gelegenheid om dat eens uit te proberen. Bij 1 van de bobbels in de weg vloog het bovenkastje open en dwarrelde ons “unbreakable” servies door de camper.
Nou, teleurstellinkje dus voor de verhuurder. 2 Borden overleefden het niet en gingen in 1000 stukjes. Mag toch echt niet gebeuren, ondanks dat Sandra & Agnes meenden dat je voor zo’n bobbeltje strak in de remmen moet om dit resultaat te voorkomen.

Terug op de KOA vonden we de weg rechtstreeks naar het zwembad en de Whirlpool. Zelden zo lekker gebubbeld.

Je zou denken prima weertje voor de bbq, maar helaas was er een venijnige wind opgestoken. Nadat de laatste aanmaakblokjes de zaak nog niet in vlam had gezet, besloten we maar voor de koekenpan te gaan. Ook lekker.

Dag 13: Fort Steele – St. Mary

2010-07-18T01:18:00.001+02:00

Bij gebrek aan goed internet de laatste 2 dagen hierbij alsnog de blog van eergisteren.
Allereerst zijn we erg blij met de tips die we in de reacties lezen. Het verhoogt het educatieve karakter van deze reis en we overwegen nu zwaar om de kosten van deze reis als studiekosten van de belasting af te trekken. In Jasper hebben we dus geen Minks gezien, maar Colombian ground squirrels. Dank!

Was toch even worstelen met de tijd. Hoe laat staan we op? Welke tijd? Fort Steele ligt weer in British Colombia (Pacific Timezone) en vandaag rijden we weer via Alberta naar de US (Mountain Timezone).
Nou ja, we waren in ieder geval allemaal op tijd wakker. Kwam misschien wel door de stralend blauwe lucht.

Mooi op tijd (althans volgens Fort Steele tijd) op pad gegaan. Street & Trips gaf al snel na het vertrek een Local Road aan. Ach, het zal wel….
Bleek het een 37km lange dirt road te zijn, die de camper (en met name de inhoud van de kastjes) danig op de proef stelde. Toch maar de weg gevolgd, aangezien we niet graag tegen onze routeplanner ingaan.
Onze trouw werd beloond door een een erg mooie weg en het nodige Wild-life. Naast dit hertje (en een paar familieleden die we spotten), zagen we (gelukkig) ook nog een wilde schildpad op de weg. Bijna schildpaddensoep op het menu.
Aan het eind van de weg zou een wasbeurtje voor de camper niet hebben misstaan. Gelukkig is het allemaal zonder panne en schade afgelopen.

Daarna ging het allemaal een stuk soepeler via Highway 93. Langzaam aan veranderde het landschap en maakten de naaldbomen plaats voor loofbomen en een meer glooiend landschap. Ook vandaag weer een prachtige weg, Foto’s geven dat gewoon niet weer.

In Sparwood even gestopt voor de grootste truck van de wereld. Een afdankertje uit de plaatselijke kolenmijnen. Normaal zie je dit soort vehikels alleen op Discovery Channel.

Via Alberta bereiken we uiteindelijk de Amerikaanse grens. Gelukkig erg rustig bij deze grensovergang. De controle doet je toch bijna aan het voormalig Oostblok denken.
Niettemin viel het allemaal niet tegen en waren de plaatselijke officers in een goede stemming. Of we nog vlees, groente, fruit aan boord hadden. Nee hoor, alles is op (oeps, helemaal de druiven vergeten). Verdere controle werd bij ons overgeslagen en Agnes en Sandra konden naar binnen voor de foto, vingerafdrukken en het groene formuliertje. Marcel en ikzelf hadden dat immers al bij het ophalen van de camper in Burlington gedaan (zie dag 5).
Na een half uurtje konden we de US betreden en verlieten we definitief Canada.

Het wordt saai, maar de weg door Waterton Glacier Park, was ook weer een genot om te rijden. Alleen de wind woei soms venijnig over de weg. Goed het stuur vasthouden! Ook uitkijken voor loslopend vee op de weg. Kalveren en koeien in overvloed.

Rond 4 uur (lokale tijd) reden we na een rit van 200 miles St. Mary binnen. Na nog wat boodschappen te hebben gedaan kon het kampement voor 2 nachten worden opgeslagen op de plaatselijke KOA. Mooie camping met een heel mooi zwembad. Tijd om daar het stof van ons af te spoelen en lekker te luieren. We schijnen immers vakantie te hebben.

Dag 12: Lake Louise – Fort Steele

2010-07-15T04:28:00.001+02:00

Nadat het gisterenavond was opgeklaard nog even een wandeling over de campground gemaakt. Camping is aan 1 kant begrensd door de Bow river en aan de andere kant door een weg met een spoorlijn. Personenvervoer hebben we amper gezien, maar goederenvervoer des te meer. Gigantisch lange treinen gaan hier door het landschap. Nou zijn Sandra en Marcel wel wat gewend in Vleuten, maar ik had gisterenavond even het gevoel of die goederentrein dwars door de camper kwam zetten. Gelukkig werd er ‘s nachts niet gereden, zodat we toch een goede nachtrust konden hebben. Hoewel je alleen stroom op de campingplek hebt, is Lake Louise campground zeker een aanrader.

Vanmorgen voor de verandering eens niet wakker geworden door het getik van de regen, maar door wat zonnestraaltjes. De Canadese Piet kreeg helemaal gelijk vandaag. Natuurlijk eerst even bij de reakties op de blog gekeken. ‘s Ochtends altijd leuk om te lezen.Vooral de altijd trouwe javerbu slaat geen enkele keer over!

Niet verkeerd natuurlijk, aangezien we eerst naar Lake Louise wilden. Dit meer lag zo’n beetje 5km bergopwaarts rijden vanaf onze campground en is een trekpleister eerste klas.
En eerlijk is eerlijk, zelden zo’n mooi plaatje gezien. Whoow!
Wat mooi! Na tig foto’s en film hebben we er gewoon lekker op een bankje een tijdje van zitten genieten. Absoluut een aanrader.

Daarna kon de route naar het zuiden worden hervat met Agnes als navigator. Bij het verlaten van Banff NP reden we British Colombia weer in en konden we onze klokjes weer een uurtje terug zetten. Door Kootenay NP ging de weg naar Radium Hot Springs. Prachte weg door een voor mij typisch Canadees landschap. Bergen, water en veel naaldbomen. Wat overigens opvalt is dat er toch wel heel veel gebieden zijn waar kennelijk bosbranden hebben gewoed.

Vanaf Radium Hot Springs veranderde het naar een wat meer heuvelachtig landschap, totdat we na zo’n 175 miles bij Fort Steele resort & RV park aankwamen.
Deze campground ontsteeg onze verwachtingen. Mooie grote plekken, veel groen en nog een lekker zwembadje op de koop toe.
Nadat we gisteren nog door de sneeuw ploegden, was er vandaag weer behoefte aan een frisse duik en wat afkoeling. Daarna lekker luieren in het zonnetje en … wasdag. Werd toch tijd na 2 regenachtige dagen. De dames namen dit geheel vrijwillig voor hun rekening!

Om een vraag van onze trouwe volgers te beantwoorden; Ja, we hebben veel contacten met Nederlanders en Amerikanen/Canadezen, maar aangezien we overal kort staan zijn het vluchtige en wisselende contacten. Maakt het er niet minder leuk om.

Dag 11: Jasper NP – Lake Louise

2010-07-14T04:59:00.001+02:00

225 Miles gereden vandaag, maar daarover later meer.
Net als gisteren werden we weer wakker met het vrolijke getik van regen op metaal. Nog maar een keer omdraaien dus!
Regende het dan weer de hele dag?
Nee hoor, na een uurtje ging de regen over in sneeuw. We hadden op veel extremen gerekend, maar aan sneeuw hadden we niet gedacht. En dan te bedenken dat het een paar dagen geleden nog 38 graden was!

Na de zaak te hebben opgebroken ging de route in een rechte streep naar het zuiden over de Icefields Parkway naar Banff NP.
Bij het verlaten van Jasper NP waarschuwde de dame bij de Park gateway al voor “Winter conditions” op de weg. Ze kreeg gelijk. Al snel dwarrelden dikke sneeuwvlokken naar beneden en kreeg de omgeving (en de weg) een winterse aanblik. Door de lage bewolking misten we mooie vergezichten, maar de winterse aanblik maakte toch wel weer heel veel goed.
Highway 93 (Icefields Parkway) bleek onder deze omstandigheden al prachtig om te rijden, laat staan als het helder weer was geweest!

Ook voor vandaag had ik weer (speciaal voor Gert) een wild beest ingehuurd. En niet zo’n kinderachtig wild beestje, maar een zwarte beer. Deze lease-beer verscheen op het afgesproken tijdstip langs de weg, zodat we alle gelegenheid hadden om hem op de foto en film vast te leggen, althans….
Sandra was helemaal enthousiast dat ze de beer echt fantastisch had vastgelegd en wilde het vol trots aan ons laten zien. Helaas voor haar bleek haar camera nog te hebben aangestaan van een vorige shot, zodat ze bij het zien van de beer de camera uitdrukte ipv aan.
Gelukkig hebben we de foto’s nog!

Trouwe lezers weten dat dat we bij vorige reizen voor dit soort blunders de cono (met een streepje op de o) van de dag in het leven hadden geroepen. Bij deze is dat in ere hersteld. Toch wil ik Sandra niet gelijk teveel eer geven, dus besloot ik ‘m met haar te delen. Hierover ook later meer.

Bij het inrijden van Banff NP ging de sneeuw weer over in regen en kon het gas er weer lekker op. Rond 4 uur reden we Banff binnen om daar nog even wat rond te lopen voordat we naar de camping zouden rijden.
Niet voor niets trouwens, want Agnes scoorde nog bij Roots een mooie Oranje ‘landenteam’ sweater afgeprijsd van $70 naar $25,99. Altijd handig voor over 2 jaar. Vermoedelijk was deze ene sweater afgeprijsd door iemand met discalculie, want alle andere waren $52,99. De verkoopster herkende de fout, maar deed niet lullig en gaf de sweater voor de aangegeven prijs mee.

Op naar Tunnel Mountain campground in Banff. Bij de toerit begon ik al enigszins te twijfelen…. ik had toch op Lake Louise campground gereserveerd? Dat werd bevestigd door de juffrouw achter het loket, zodat Sandra en ondergetekende de cono van de dag award maar moesten delen. Dat Sandra na het eten nog een bak macaroni in de camper uit haar handen liet vallen zie ik gewoon door de vingers.

Omdat Tunnel Mountain vol zat en we Lake Louise natuurlijk niet wilden missen besloten we om die 30 miles maar terug te rijden. Een paar dagen geleden (zie verslag dag 8) reden we tenslotte nog 70 miles door de bergen om een zwembad te zien. Gelukkig rijdt de camper lekker zuinig. Al met al vandaag zo’n 230 miles op de teller weggetikt.

Inmiddels staan we op Lake Louise campground en is het zo goed als droog geworden. De Canadese Piet Paulusma heeft vanaf morgen weer zomerse temperaturen voorspeld. We kunnen niet wachten!

Dag 10: Jasper NP

2010-07-13T03:41:00.001+02:00

Laten we het vandaag eens over het weer hebben: regen, regen & regen. En nu heb ik het niet over Nederland (waar volgens de verhalen de hagelstenen steeds groter worden en nu zo’n beetje formaat voetbal bereikt hebben), maar over het weer hier ter plekke. Wat een droevenis. Dat zat echt niet in het arrangement!
Positief puntje is dat de neefjes zich verre houden vandaag.

Aangezien er geen verplaatsing voor vandaag was gepland, besloten we eerst maar eens lekker uit te slapen. Wel lekker als de regen zo op het dak klettert. Natuurlijk wel gelijk daarna Paul gefeliciteerd met z’n 22e verjaardag! Hoera.

Om een uur of 10 uit ons bed gerold (vanwege doorligplekken) en de douche in de RV ingewijd. Althans, de meerderheid. Marcel besloot naar het douchehok op de camping te lopen. Dat is op zich al een echte hike. Nadat we tegen elven net een Amber Alert hadden doen uitgaan, kwam hij net weer aanlopen. Wel een opluchting, want wie moet anders iedere keer al die snoeren en slangen aansluiten.

Op speciaal verzoek (en ook bij gebrek aan andere foto’s) laat ik bij deze ook nog even zien hoe het interieur van zo’n RV er uit ziet. Is niet verkeerd. De foto’s zijn overigens wel gemaakt voordat de koffers werden uitgepakt en het ietsje meer een rotzooi werd.

Vanwege het weer (zie intro) moest het programma maar wat worden aangepast. Geen trail lopen, geen skytrain, maar winkeltjes kijken in Jasper, paar boodschappen doen en de tank afvullen. Ook gezellig. Zelfs nog tijd over om Sandra het klaverjassen bij te brengen. Kleur bekennen blijkt lastig voor haar te begrijpen (als klaver op tafel ligt, mag je immers geen schoppen bijgooien), dus hebben we het maar omgedoopt tot ‘vormpje bekennen’. Dat was gelukkig te begrijpen.

Tegen de avond begon het zowaar op te klaren en kwam het zonnetje een beetje door. De wilde beesten (in dit geval de Minks) kwamen uit hun holletjes en lieten zich gewillig fotograferen.
Ondanks de opklaringen toch maar besloten de bbq in ruste te laten en een restaurantje in Jasper uit te zoeken.

Dag 9: Clearwater – Jasper NP

2010-07-12T07:18:00.001+02:00

Vanmorgen vroeg uit de veren en ons in Oranje getooid. Zo’n 200 miles moest er worden afgelegd naar Jasper NP en om 11:30 uur lokale tijd begon de wedstrijd.
We gokten er op om onderweg een plekje te vinden waar we ‘onze jongens’ konden aanmoedigen.

Uit de berichten begrepen we dat heel Nederland in extase was, maar die voorpret is toch een beetje aan ons voorbij gegaan.

Bijna op het noordelijkste puntje van onze reis dachten we wel een geschikte locatie met tv te kunnen vinden. Valemount had op de kaart de vetste en grootste letters, dus dat moest wel een grote plaats zijn.
Nou, dat viel nog niet mee. Dan wel geen tv, dan wel gesloten… Uiteindelijk een pub gevonden, die zowaar een groot flatscreen had hangen. Speciaal voor ons ging deze aan en kregen we de afstandsbediening in onze handen gedrukt. Zo zaten er 4 malloten op een zondagmorgen in oranje outfit aan het andere eind van de wereld naar een voetbalwedstrijd te kijken. Het mocht allemaal niet baten.

We besloten om onze vakantie dan maar onverstoord voort te zetten. Het overschrijden van de grens tussen British Colombia en Alberta bracht ons in ieder geval ook weer een uurtje dichter bij Nederland. Nog maar 8 uur tijdsverschil.

Voordat we naar Whistlers Campground reden hadden we nog wel genoeg tijd om tip 2 van Ben (zie verslag van Dag 7) op te volgen: De Miette Hotsprings.
Bleek toch nog een aardige rit, waarvan de laatste 17km over behoorlijk smalle en steile weggetjes ging. Wel werd al snel duidelijk dat Jasper het nodige aan natuurschoon heeft te bieden.
Maar dan heb je ook wat! Voor mij zagen de Miette Hotsprings er uit als zwembad Merwestein op een mooie zondagmiddag. Ik zag wel ergens wat water uit een steen sijpelen. Was vermoedelijk afkomstig uit de bron?
Volgens een stel Duitsers (die er flink van baalden dat Nederland had verloren van Spanje) was de originele bron bergopwaarts te bezichtigen. 5km lopen enkele reis.
Eerlijk is eerlijk; Agnes wilde echt heel erg graag, dus die krijgt vandaag de aanmoedigingsprijs. De meerderheid besloot het echter zo maar te laten gezien het tijdstip. Hiermee het risico nemend dat we een fantastisch schouwspel aan onze neus voorbij lieten gaan.

Even noteren Gert; Op de terugweg naar Whistlers campground de eerste wilde dieren (even buiten de muggen, vliegen en mieren) gezien; de Hornsheeps. Maar goed trouwens dat we ze zagen, want deze exemplaren stonden midden op de weg te ????? Geeft anders toch een hoop rotzooi op bumper en grill.

Hoewel het weer de hele dag toch aardig goed was geweest, gingen de hemelsluizen nog even kort maar hevig open voor het oprijden van de campground. Hier bleef het gelukkig bij.
Rest ons om alle afval en voedselresten goed in de gaten te houden, want hier schijnen toch de nodige beren rond te lopen, die het erop hebben voorzien.

Dag 8: Cache Creek – Clearwater

2010-07-11T04:56:00.001+02:00

Gisteren sloot ik mijn verslag af met de mededeling dat we lekker gingen bbq-en. Wel even over het hoofd gezien dat deze Wal*Mart bbq kennelijk van Zweedse makelij was en nog als bouwpakket in elkaar moest worden geflanst. Zoals al eerder vermeld mocht Marcel mee vanwege zijn rechterhanden, dus met een half uurtje vertraging kon de Olav toch nog worden aangestoken. Heerlijke avond om de 1e vakantieweek af te sluiten.

Op de camping nog een prachtige camper ontdekt, die toch minimaal 50 jaar oud moet zijn. Een beauty (zie foto).

Volgens schema kon het gaspedaal om 09:30 uur worden ingedrukt voor een rit van 130 miles naar Clearwater. Niet echt een spectaculaire rit, maar we waren natuurlijk de afgelopen dagen al flink verwend.
Inmiddels rijden we al een paar dagen rond met deze hut en vonden we hem al lekker riant en groot. We hadden een 29ft gehuurd. Blijkt het een 31ft te zijn (V-31S). Vandaar ook die slide-out. Ach wat is nou 2ft op zo’n lengte …

Voor wat betreft het weer; gekke dag vandaag. Prima temperaturen (25-30 graden, beetje drukkend), maar zowaar moesten onderweg de ruitenwissers aan om wat spetters weg te vegen. Gisteren was het zelfs 38 graden, maar ons hoor je niet klagen. Wij slaan ons er wel doorheen.
Wel goede wegen, zodat we al om 13:00 uur arriveerden op de KOA in Clearwater.
Sandra leefde zich helemaal uit op gebakken eieren met gebakken spek, zodat we met een goed gevulde maag aan het middagprogramma konden beginnen.

Clearwater ligt niet al te ver van Wells Gray Provincial Park, dat bekend is om haar prachtige watervallen. Genoeg reden dus om met onze RV het park in te trekken en een aantal van deze blikvangers te bewonderen. Inderdaad prachtig. Met name de Helmcken falls en de Dawson falls waren geweldig mooi om te zien.

Nou die bbq toch in elkaar zit, gaan we er nog maar een keer gebruik van maken. Al was het het alleen maar om de neefjes uit te roken. We verwachten veel visite hier vanavond!

PS: Vanmorgen toch weer dezelfde kinderziekte met de generator ondervonden. We hebben ‘m gelukkig de komende dagen op de campgrounds nog niet nodig, maar ik ben bang dat we toch moeten blijven uitkijken naar een Onan certified dealer.

Dag 7: Whistler – Cache Creek

2010-07-10T03:44:00.001+02:00

Het was een mooie avond gisteren in Whistler. Jammer dat al vroeg de neefjes op bezoek kwamen. Voor de niet-ingewijden; Ik bedoel dan niet Kwik, Kwak en Kwek, maar dit is ons jargon voor die akelige muggen. Vooral Sandra en ikzelf schijnen heel lekker bloed te hebben!

Niettemin een prima nachtje en een fris begin van de dag. Voor het douchen blijk je quarters te moeten betalen (1 quarter voor 1,5 minuut ), maar dan is de douche nog koud ook! Brrr.
Vanmorgen eerst maar eens wat telefoontjes gepleegd over het internet. Een paar van onze jongens namen zowaar de telefoon op. De rest spreken we later nog wel.
Ook een telefoontje gepleegd met Camping World. Het LCD schermpje voor onze achteruitrijcamera (3x woordwaarde) klapte namelijk niet naar buiten. Niet cruciaal, maar wel handig om door te geven om problemen achteraf te voorkomen.

Om 10:00 uur vervolgden we de Sea to Sky Highway naar het noorden. De sea hadden we gisteren al gehad, dus nu serieus naar de Sky. Prachtige route over mooie bergpassen. Met name de combinatie bergen-water is soms oogverblindend mooi. Ook nog steeds lekker warm weertje.
Onderweg moesten we nog over een ondergelopen weg. Altijd spectaculair.

In Lilliooet de lunch genuttigd en nog een paar kleine boodschappen ingeslagen en toen richting Cache Creek.
In Cache Creek werd het hoog tijd om onze hut aan de slurf te leggen. Nogal een gedoe hier, omdat je van tevoren moet aangeven hoeveel liter je denkt te gaan tanken. Dat wordt dan pre-authorized op je creditcard. Na wat gestuntel van beide kanten lukte het ons om zo’n 90 liter aan boord te nemen, waarmee het metertje in ieder geval weer voor 3/4 vol aangaf.

Nou hadden we onderweg tijdens 1 van onze stops gemerkt dat de generator niet helemaal naar behoren werkte. Sloeg wel aan, maar hield er na ongeveer 5 seconden weer mee op.
Hier dus ook maar weer Camping World over gebeld. In eerste instantie was het antwoord dat we hier dan maar bij de volgende Camping World vestiging naar moesten laten kijken. Aangezien die vestigingen alleen in de US zitten (dus in ons geval komen we die pas eind volgende week in het gunstigste geval tegen) was dat geen bevredigend antwoord. Alternatief was dat we er door een Onan certified dealer door konden laten kijken. Aangezien het hele spul nog hagelnieuw is, zou het allemaal garantie moeten zijn.

De Cache Creek campground wordt gerund door Ben (op Kroques), een Noorse immigrant. Ben was zo bereidwillig om eens rond te bellen voor een Onan certified dealer op onze route. Uiteindelijk bleek er 1 in Kamsloop te zitten, maar helaas… de betreffende monteur was een weekje op training en pas volgende week weer terug. Wel gaf Ben ons een aantal tips om het euvel zelf te verhelpen. De gouden tip bleek te zijn om de generator niet in de camper maar op de generator zelf te starten. Voor dit soort behulpzame mensen hadden we uit Nederland de Delfts blauwe prullaria meegenomen, dus Ben hebben we inmiddels verblijd met Delfts Blauwe klompjes.

Na een verfrissende duik in het zwembad gaan we zo maar eens wat vlees verbranden. Dat wordt echt tijd!

Dag 6: Vancouver – Whistler

2010-07-09T04:02:00.001+02:00

De eerste nacht in de camper zit erop. Dat viel niet tegen. Barmhartig als we zijn werd Sandra & Marcel het riante Kingsbed in de master bed room toegewezen. Atletisch als Agnes en ik zijn klommen wij in het kombuis boven de stuurhut. Lekker knus bij elkaar. Achteraf bleek dat ook te zijn versterkt door het niet helemaal waterpas staan van de camper.

Lekker ontbijtje genuttigd met aardbeien en geroosterd brood (de eerste dagen smaakt dat nog wel). Overigens geen idee waarom al die elektrische apparaten hier (koffiezetter, broodrooster, …) worden uitgerust met van die verdomd korte snoertjes. Aangezien het verlengsnoertje van vorig jaar nog thuis veilig ligt opgeborgen, hebben we maar een nieuwe aangeschaft voor bij de collectie.
Overigens nog niet helemaal gewend aan alle hoeken van de camper. Reeds 3 bulten op mijn schedel…

Om 09:30 uur reden we weg voor een ritje van 95km naar Whistler. Eerst nog even door de zure appel heen bijten om langs Vancouver te komen, maar daarna volgde Highway 99, oftewel de Sea to Sky Highway. Prachtige weg, zo te zien op veel stukken vernieuwd (voor de Olympische Spelen?) langs de kustlijn en bergen. Wel verbazingwekkend is het fietspad langs de snelweg. Zou me er niet zo op mijn gemak voelen.

Halverwege een koffiestop gemaakt in Squamish, waar we gezellig aan de praat raakten met een Nederlandse emigrant die daar al 30 jaar woonde.

Rond 13:00 uur parkeerden we de camper bij Whistler om daar het (nieuwe) centrum te bekijken. Was gezellig druk en gezellig heet. Erg leuk in Whistler. Ook hier temperaturen van minimaal 30 graden.
Na een hapje eten en een paar uurtjes rondlopen (ja,ja, ze hadden een Croques speciaalzaak, waar Sandra & Marcel de verleiding bijna niet konden weerstaan!) werd het tijd om naar Riverside Campground te rijden en de zaak weer aan te sluiten.
Prachtige camping! In verband met de hitte geen open vuren op dit moment toegestaan. Ook voorzichtig met de beren!

Dan nog wat huishoudelijke mededelingen voor onze volgers:

@Betty en Gert: Ik zou graag gebruik maken van de stuurvrouwskunsten van Sandra & Agnes, maar zij moeten zich toch echt blijven concentreren op het kaartlezen
@Javerbu: Marcel is echt de handigste sodemieter van ons twee, dus zijn kwaliteiten benutten we optimaal
@Monique: Wij vinden het helemaal niet erg als je virtueel meegeniet met onze route
@Albert: Ja, ja, ook in deze camper is een nummertjesbed!
@EW: Nu al heimwee naar mijn Apple!
@Colette: Dankzij jouw tip zijn we al helemaal leeggelopen in die Roots zaak. De Nederlandse landenshirts waren al schaars.
@Marjon: We hadden slechts tijd voor een heeeel klein stukje Stanley Park, maar het lijkt mij een geweldig excuus om ooit nog terug te gaan.
@Erwin: Goede reis en ook heel veel plezier in Vancouver!

Dag 5: Burlington – Vancouver

2010-07-08T04:14:00.001+02:00

Vandaag zou dan eindelijk onze hut voor de komende weken kunnen worden opgehaald. Vancouver is natuurlijk een prachtige stad, maar er gaat toch niets boven zo’n tochtje met een motorhome.

De camper moest worden opgehaald in de US, omdat we uiteindelijk op 31 juli landen in Denver (US) en het niet mogelijk is om een camper te huren in Canada en te droppen in de US.
De verhuurder (Camping World/Moturis) had voor slechts USD 80 een taxiritje geregeld. We zouden om 08:00 worden opgehaald bij het Travellodge hotel op Vancouver Airport. Dat betekende vroeg uit de veren voor Marcel en mijzelf, want de dames zouden achterblijven in Vancouver om nog even alle winkels te double-checken.
Het zat niet tegen (en dat zou het understatement van de dag worden), want we waren al om 07:30 uur bepakt en bezakt bij de betreffende opstap plaats. Zowaar stond er ook al een taxi klaar. Of we naar Burlington moesten? Jazekers, laadt maar in en gassen. We kunnen niet wachten! Eenmaal onderweg kwam de vraag of we de Fam. Joosten waren? Nee, die kenden wij niet. Dat betekende veel radioverkeer met de taxi-centrale om alles weer logistiek op het goede pad te zetten.
Bij de Amerikaanse grens was het lekker rustig (het zat immers mee vandaag), zodat we snel USD 12 armer, maar met onze groene I-94 formuliertjes weer buiten stonden. Om 10:00 uur reden we het Camping World terrein op. Verbaasd werden we ontvangen. Zo vroeg? 2 uur wachttijd bij de grens schijnt geen uitzondering te zijn, dus voor 12 uur stappen hier zelden nieuwe huurders binnen.

Niettemin stond er een hagelnieuwe 29ft camper voor ons klaar. Slechts 3300 miles op de teller (nogmaals, het zat mee). De brenger van de dag was dat deze nieuwe Moturis campers zijn uitgerust met een slide-out aan de zijkant!
Uitermate vriendelijk werden we door Danielle geholpen en een uurtje later uitgezwaaid. Terug naar Vancouver.

Dat betekende nogmaals aansluiten bij de grens, maar nu de andere kant op. Op dat moment ging er weer net een tolpoortje open. Sommigen herkennen dat geluk als er in de supermarkt net een nieuwe kassa voor jou open gaat.
Wel de eerste proeve van bekwaamheid ondergaan, want het tolpoortje bleek zo’n beetje 5cm breder dan de camper.

Rond 1 uur gingen we na 75 miles voor anker op onze eerste campground van de reis; Burnaby Cariboo RV Park.
Niet voor lang, want de dames arriveerden al vrij snel met een taxi, zodat we gezellig proviand konden gaan inslaan bij de Safeway en de Wal*Mart. In die winkels was het in ieder geval koel, want ook hier is de zomer in volle hevigheid losgebarsten.
PS: Blijken we hier oo de camping buren te hebben die ook Kroks dragen!

Dag 4: Vancouver

2010-07-07T05:24:00.001+02:00

Nadat de ochtend was begonnen in de Starbucks met het updaten van de blog, konden we ons gaan opmaken voor het bekijken van een partijtje voetbal. De oranje outfit kon uit de koffers worden gehaald.
Uit alle spelonken kwamen tegen elven mensen in Oranje shirtjes tevoorschijn, die elkaar spontaan begonnen aan te spreken. Grappig dat er dan ook Canadezen bij zaten die hun duidelijke voorkeur voor Nederland lieten blijken.

Al gauw was een uitstekende pub gevonden die was volgehangen met zo’n 15 schermen. De wedstrijd kon ons dus niet ontgaan. Onder het genot van onze brunch werd er afgetrapt. Zo’n 2 uurtjes later stond het bekende resultaat op de borden en kon onze dag niet meer stuk.
Leuk was dat we in onze oranje outfit op straat menigmaal werden aangesproken en gefeliciteerd met het resultaat. De Nederlander blijkt ook hier een positief imago te hebben.

Wat doe je dan nog de rest van de dag? Nou, in ons geval dus niet veel. Beetje hangen, beetje chillen, capucinootje…
Het weer leende zich er in ieder geval uitstekend voor. De zomer schijnt hier nu echt begonnen te zijn met temperaturen tussen de 25 en 30 graden. Lekker!

Frappucinootje bij Starbucks, hangen langs de waterkant, watervliegtuigjes spotten, wat kan het leven toch mooi zijn.

Voor het eten hadden we bedacht naar het Chinese deel van Vancouver te lopen en daar een tamelijk onooglijk Chinees eettentje op te zoeken. We hadden daar gisteren drommen mensen buiten zien staan met voornamelijk Chinezen als klandizie. Moet dus goed zijn.
De specialiteit bleek ‘Ramen’ te zijn in diverse uitvoeringen en ik moet toegeven; een lekker soepje met heerlijke verse ingredienten. Geen slechte keus.

Al met al hebben we fantastische dagen in Vancouver gehad, maar kijken we natuurlijk ook erg uit naar de start van onze camperreis morgen!

Dag 3: Vancouver Island

2010-07-06T19:10:00.001+02:00

Inmiddels is het de dag van DE wedstrijd. Gisterenavond waren we rond middennacht terug in het hotel, dus beginnen we deze dag met het verslag van gisteren. Dat wil zeggen, voor de 2e keer. Op het moment dat ik mijn verslag wil verzenden blijkt mijn laptop gecrasht te zijn en verslag weg! Mijn vertrouwen in Windows is weer ietsje gezakt.

De dag van gisteren begon om 08:45 uur toen we werden opgehaald door Pacific Coach Line voor onze dagtrip naar Vancouver Island. Willies spotten!

De eerste etappe bracht ons naar Vancouver station waar we in een andere bus moesten overstappen die ons uiteindelijk naar Victoria op Vancouver Island zou brengen. Hiervoor moest wel een stukje water worden overbrugd. Van Tsawwassen terminal naar Swartz Bay terminal. De bus ging zo’n kleine 2 uur op een Ferry. Prachtige vaart overigens! Overigens voor degene die op details zijn gesteld; Op de Ferry is een soort vacuüm toilet die iedere 2 minuten automatisch doorspoelt. Ik kan uit eigen ervaring vertellen dat je dan met 2 handen moet vastklemmen om niet weggezogen te worden.

Omstreeks 13:30 uur arriveren we op Victoria station. De lucht is inmiddels blauw opengetrokken. We boffen!
Volgens de vouchers start onze Willies tour om 14:30 uur, maar waar? Er blijken diverse organisaties in Victoria te zitten en op onze vouchers staat niet vermeld welke we moeten hebben. De bus chauffeur kan ons niet meer vertellen dan dat de betreffende organisatie tot voor kort naast het busstation was gehuisvest, maar jullie begrijpen het al…. Slordig.

Bij het 3e kantoor blijken we goed te zijn, maar… ze kunnen onze reservering niet vinden. Geen probleem meneer, wij kunnen u in 1 van de volgende dagen wel op 1 van onze tours boeken. Gelukkig kon ik de beste man al snel overtuigen dat we er nu toch echt klaar voor waren.
We konden ons gelijk gaan klaarmaken voor de boot van 14:30 uur. Aangezien het inmiddels al ver over tweeën was, zat een lunch er niet meer in. Niet zo heel erg, want recent hing ik bij een dagje zeevissen al diverse malen groen over de reling. Hoewel het weer vrij rustig was had ik er nog niet echt veel vertrouwen in bij het zien van de boot. Een veredelde opblaasboot met heel veel power er achter.

Het klaarmaken bestond uit het aanhoren van de instructies en het aan hijsen van nogal warme pakken. Achteraf bleek dat toch wel een goed idee te zijn.
Met zo’n 60km per uur over open zee is een leuke ervaring. Bijkomend voordeel is dat de huidjes van de dames weer lekker strak werden getrokken zonder grote investeringen in L’Oreal of Oil of Olaz.

Het bleek een fantastische dag om Willies te spotten. Ook al zouden ze we niet zijn tegengekomen dan was het al een belevenis om zo over over het water te zoeven langs een prachtige kustlijn. Onderweg ontwaarden we nog zeerobben en een adelaarsnest.
Maar het ging natuurlijk om de Willies, oftewel Killer Whales oftewel Orca’s.
De kapitein bleek voor een ander gebied te hebben gekozen dan de meeste van zijn collega’s. Een gelukkige keus, want na een aardig tochtje zagen we in de verte al een vin uit de zee opdoemen. Een kinderhand is gauw gevuld, maar er zat meer in het verschiet. Al snel dobberden we tussen een aantal Willies die tot vlak bij de boot uit het water kwamen. Geweldig om te zien!

Hoewel we er geen genoeg van kregen moesten we helaas weer terug. Sandra inmiddels als aardbei vermomd en ik zelf als kers. Tegen 18:00 uur voerden we de haven van Victoria weer binnen. We konden het eerste hoogtepunt van deze reis noteren.

Gelukkig hadden we geregeld dat we de laatste bus van 19:45 uur naar Vancouver konden nemen in plaats van de bus van 17:45 uur. Zo konden we nog een hapje eten en nog een heel klein stukje van Victoria zien. Jammer, dat we niet meer tijd hadden want Victoria was zeker de moeite waard. Probleem bij dit soort trips is dat je keuzes moet maken.

Op de Ferry terug naar Vancouver werden we nog getrakteerd op een prachtige zonsondergang. Wat een dag!
Tenslotte zat er nog wel een klein addertje onder het gras. Bij de laatste bus is er geen vervoer meer naar de hotels, dus in Vancouver werden we genoodzaakt nog een stukje met de Skytrain te doen en het laatste stukje te lopen. Ach, hebben we dat ook weer gehad.

Dag 2: Vancouver

2010-07-05T04:55:00.001+02:00

We weten inmiddels dat het altijd lastig blijft die eerste dagen, maar al met al hebben we toch wel aardig geslapen. Een uur of 5 wakker, maar daarna nog wat liggen doezelen. Prima bedden in ieder geval.
Als eerste vanmorgen de blog van gisteren afgerond en ge-upload. We hoorden naderhand al dat trouwe lezers tevergeefs de hele dag naast de pc hadden gezeten. Hopelijk maak ik dat vandaag weer een beetje goed.

Ons hotel ligt mooi centraal in Downtown, net achter Robson street (belangrijkste winkelstraat).
Om enige lijn in onze stadswandeling te brengen, stond vandaag de Downtown & Gastown route uit het boekje “100% Vancouver” op het programma. Natuurlijk niet nadat er eerst een nog redelijk gezond ontbijtje was genuttigd.

Het eerste stuk van de wandeling schoot lekker op. Ging voornamelijk nog door winkelgebied, maar oh, oh, wat jammer; De winkels gingen pas om 11:00 uur open. Achter het winkelgebied ligt een gedeelte dat vooral ‘s avonds nogal levendig schijnt te zijn door de aanwezigheid van nachtclubs. Misschien krijgen we er de komende dagen nog wat van mee.
Door trouw de route te volgen vind je ook de fameuze "’Fritz’. Wij zouden het een snackbar noemen. Fritz verkoopt Poutine. Een soort frieten (in een puntzak) met wrongel (ongerijpte kaas) en jus. Ik denk dat bij het nuttigen je kransslagader spontaan dicht slipt!

Op aandringen van Marcel de lift bij de Vancouver Lookuit toren genomen. Was het geld wel waard. Prachtig uitzicht over Vancouver en omgeving!

Dan loop je Gastown in. Leuke winkeltjes en leuke restaurantjes. Bij 1 van de leuke tentjes (Chill Winston) die in het boekje worden aangeraden besloten we het ontbijt nog maar eens over te doen en het dan gewoon lunch te noemen. Gebakken ei met bacon, sla en aardappeltjes.
Zouden die restaurants zo’n boekje sponsoren? Naast ons schoof een Nederlands gezin aan met precies hetzelfde “100% Vancouver” boekje in handen.

Natuurlijk mag de beroemde stoomklok niet ontbreken. Dit exemplaar blijkt overigens een replica te zijn. Ieder kwartier komt er een Big-Ben deuntje uit van een paar seconden. Staan hordes mensen (lees: toeristen) op te wachten.

Vervolgens een lange, maar lekkere wandeling over de boulevard naar Stanley Park. Onderweg zien we de watervliegtuigen starten en landen en vegen we het kwijl weg bij het passeren van de haven. Met het doorbreken van het zonnetje wordt het zowaar nog warm! Het is overigens een bewolkte dag, maar best aangenaam voor zo’n dagje stad.

Met een terugtocht in het vooruitzicht besluiten we niet al te ver Stanley Park in te lopen (Was natuurlijk anders geweest als we allemaal op Crocks hadden gelopen).
Zover we hebben kunnen zien een prachtig park en zeker op zondag gezellig druk.

Terug in het hotel stoeien we nog even met het kaartje van de hotelkamer. Agnes d’r kaartje werkt niet en ik schijn die van mij kwijt te hebben gemaakt…?

Leuk om vandaag alweer de eerste reacties op de blog te lezen.
En voor Ruud: Dinsdag de 13e zijn wij ook bij Lake Louise.

Dag 1: Amsterdam – Vancouver

2010-07-04T17:41:00.001+02:00

Zaterdag 3 juli 2010.
Na onze laatste campertrip in 2009 hebben we zo’n 14 maanden moeten aftellen om weer te mogen.
Ditmaal naar een iets andere streek dan onze vorige reizen, met een andere camperverhuurder en met ander reisgezelschap!
Even voorstellen:

Marcel, zwager van ondergetekende en gezegend met 2 rechterhanden. We hopen dat het niet nodig is.
Sandra, ega van Marcel en zus(je) van ondergetekende. Altijd druk met haar Leertuin en sinds vorige week ‘drs Sandra’. Moet ik nog wel even aan wennen met aanspreken.
Agnes, steun en toeverlaat van de auteur dezes blog. Mag na ruim 30 jaar voor de klas tegenwoordig haar kwaliteiten etaleren als team leider.
Bauke, onbezoldigd regelneef voor- en in deze vakantie en mag tevens onze ervaringen in de komende 4 weken op tekenen in deze blog.

Het vertrek van de rechtstreeks vlucht naar Vancouver (KL0681) stond gepland om 17:30 uur, dus alle tijd om vanmorgen rustig de koffers in te pakken. Zonder moeite werden de maximale 23kg per koffer bijeen geschraapt.
Jan R en Nicole & Patrick waren zo vriendelijk om ons mooi op tijd op Schiphol te droppen. We houden niet van haasten en zeker niet in onze vakantie. Was overigens verbazingwekkend rustig op Schiphol!
De dames wilden nog wel even shoppen, dus Marcel en ik konden ons lekker onthaasten in de KLM-lounge.
De Duitsers trakteerden ons nog op een snelle goal in hun kwart-finale, maar toen werd het toch echt tijd om ons naar de gate te begeven.
Bij gebrek aan een aswolk zou een vertrek volgens schema voor de hand liggen, maar helaas bleek er nog geen drinkwater aan boord van de MD11 te zijn. Daar doen ze dus een half uurtje over.

Een volle bak aan boord, maar gelukkig goede plekjes weten te bemachtigen. 10 uur vliegt voorbij met zo’n videoschermpje. Ik weet alleen niet of het wel zo’n goed idee was om naar ‘2012’ te kijken, waar uitgebreid de ondergang van Yellowstone wordt verhaald, zijnde 1 van onze reisdoelen.

Rond 18:00 uur lokale tijd in Vancouver en met een beetje grote taxi naar Sheraton Wall Centre hotel. 20 graden voelt aangenaam aan na de toch wel hete dagen die we in Nederland hebben gehad.

Bij het inchecken denkt de beste man dat er maar 1 kamer is geboekt, maar met mijn Priceline reservering in de hand weet ik hem te overtuigen even verder te zoeken in het systeem. Hij maakt het weer goed door ons 2 ‘disabled’ rooms te geven. (Ik weet niet of hij werd beïnvloed door de Crocks die Sandra aan had?)

We besluiten nog een bakkie te gaan doen en een flinke wandeling te maken om de luiken open te kunnen houden, maar rond 22:00 uur is het toch echt gedaan met de koopman. De vakantie is begonnen!

De route

2010-06-26T22:47:00.001+02:00

Echt zo druk geweest de laatste weken, dat we nog weinig vakantiegevoel hebben.
Dat moet dus de komende week gaan veranderen met nog 7 dagen te gaan!
Vandaag een eerste stapje gezet door bij Xenox Delfts blauwe prullaria in te slaan voor onderweg. De ervaring is dat er altijd wel behulpzame Amerikanen (of Canadezen) zijn, die je er een ongelooflijk groot plezier mee doet. Kleine moeite.

Voor wat betreft de route en de overnachtingen is alles al enige tijd geregeld en vastgelegd. De goede lezer kan deze informatie versnipperd door de blogs van de afgelopen maanden achterhalen, maar het kan geen kwaad om alles nog eens op een rijtje te zetten.
Dag 1 is dus zaterdag 3 juli.

Dag 1 : Amsterdam – Vancouver
Dag 2 : Vancouver
Dag 3 : Vancouver (excursie Vancouver Island)
Dag 4 : Vancouver
Dag 5 : Burlington – Vancouver (Camper ophalen in de US)
Dag 6 : Vancouver – Whistler
Dag 7 : Whistler – Cache Creek
Dag 8 : Cache Creek – Clearwater
Dag 9 : Clearwater – Jasper NP
Dag 10: Jasper NP
Dag 11: Jasper NP – Lake Louise
Dag 12: Lake Louise – Fort Steele
Dag 13: Fort Steele – St. Mary
Dag 14: St. Mary
Dag 15: St. Mary – Helena
Dag 16: Helena – Yellowstone NP
Dag 17: Yellowstone NP
Dag 18: Yellowstone NP
Dag 19: Yellowstone NP – Red Lodge
Dag 20: Red Lodge – Greybul
Dag 21: Greybul – Buffalo
Dag 22: Buffalo – Rapid City
Dag 23: Rapid City
Dag 24: Rapid City
Dag 25: Rapid City – Cheyenne
Dag 26: Cheyenne – Estes Park
Dag 27: Estes Park – Denver
Dag 28: Denver
Dag 29: Denver – Amsterdam
Dag 30: Amsterdam

Maandje

2010-06-01T20:51:00.001+02:00

1 Juni; Maandje om nog veel klussen op het werk en in en om het huis af te ronden en dan mogen we weer!

Inmiddels wel weer een akkefietje met KLM achter de rug.
Tot mijn grote verbazing zag ik voor de terugvlucht vanuit Denver (uitgevoerd door Delta) een ander vluchtnummer staan (met andere tijden) op de KLM site dan op de de Delta site. Ik heb namelijk zowel een KLM boekingscode als een Delta boekingscode. Ook zag ik nog geen E-ticketnummers staan.
De KLM-site gaf de vertrektijd van de terugvlucht 2 uur eerder aan, wat toch wel aanzienlijke problemen met het inleveren van de camper zou opleveren.
KLM bellen hielp niet echt. Hielden het op een mogelijk synchronisatie-probleem, maar zagen geen oplossing en konden ook niet 100% zeker bevestigen dat de Delta site de goede tijd gaf. Tioga Tours verzekerde mij dat de Delta site de goede tijden aan gaf. Leek mij ook het meest logisch, aangezien Delta de vlucht ook daadwerkelijk uitvoert.
Inmiddels ben ik weer gerustgesteld. Ik kan nu sinds een paar dagen de E-tickets met de goede tijden zien en wonder boven wonder is de terugvlucht inmiddels helemaal verwijderd van Mijn Boekingen op de KLM website.
Helaas kwam er nog wel een navordering van 8 euro p.p. brandstoftoeslag voor de terugvlucht met Delta. Belachelijk!

Wel leuk is dat voor maandag 5 juli een excursie naar Vancouver Island is geboekt met bezoek aan Victoria en Walvissen spotten. Uiteraard geen garantie dat we ze gaan zien, maar lijkt mij wel kickuh.

Tenslotte nog leuk om te vermelden dat ik afgelopen zondag mijn kadootje voor mijn 50e verjaardag heb stukgeslagen; Een Race-experience op Zandvoort.

Het weer was helaas wisselvallig, maar wat een geweldig leuke dag was dat! Martin vergezelde mij (had het voor zijn afstuderen gehad).
Als je dan na afloop in je Prius stapt is het wel weer even wennen hoor!

Van noord naar zuid

2010-05-15T22:47:00.001+02:00

Zoals ik in mijn vorige blog al had aangegeven stond en staat de keuken (en de rest van het huis) op zijn kop. De meeste werkzaamheden zijn echter klaar, zodat maandag de nieuwe keuken geplaatst kan worden.
Agnes 2 weken meivakantie, thuis een bende, dus maar wat KLM-miles kapot geslagen om gezelschap te hebben bij respectievelijk een weekje Stockholm en een weekje Johannesburg voor de baas. Prettige bijkomstigheid was dat in beide weken een vrije dag viel.

In Stockholm op onze vrije dag de hop-off, hop-on toer geboekt om in zo weinig mogelijk tijd zo veel mogelijk van de stad aan haar attracties te zien.
Hoogtepunt was absoluut het Vasa Museum. Het museum is gebouwd rondom het gevonden 17e eeuwse schip en is ronduit indrukwekkend.

Na het weekend thuis de koffers uit- en weer ingepakt te hebben vlogen we maandagmorgen j.l. naar Johannesburg. Mijn half-jaarlijkse weerzien met deze stad.
Het behoeft geen betoog dat de stad (cq het land) alleen maar WK-voetbal ademt. Je ontkomt er niet aan. Zal me daar een feest worden volgende maand!

Dinsdagavond met het team naar het Carnivore restaurant geweest. Zoals de naam al doet vermoeden, staat daar de plaatselijke veestapel op het menu; Zebra, Impala, Wildebeest, Krokodil, etc… Vanaf grote spiesen wordt het op je bord geschoven, net zo lang totdat je je vlaggetje omgooit en je je overgeeft.

Op woensdagavond werden wij getrakteerd op een Spa arrangement. In Afrikaanse sferen werd er een hotstone massage en een wel zeer uitgebreide voeten massage uitgevoerd. Niet echt vervelend! De Afrikaanse dames deden erg d’r best.
Inmiddels hadden we gelezen van het vreselijke ongeluk met de Libische airbus in Tripoli, die was vertrokken uit Johannesburg. Diverse ongeruste kennissen en familie kunnen geruststellen via sms en twitter. Onze wereld zag er gelukkig in die Spa een stukje rooskleuriger uit.

Hemelvaartsdag was de gelegenheid om met een excursie Johannesburg en omgeving te verkennen. Na al die jaren dat ik daar kom, was dit eigenlijk de eerste keer dat ik deze gelegenheid had. Had ik veel eerder moeten doen! Wat een prachtige dag hebben we gehad. Een krokodillenfarm (slangen om ons heen), het Lionpark (Welpen aan mijn broek) en een 3,5 uur durende ‘game-drive’ door Pilanesberg NP.
Veel dieren gezien die we dinsdagavond op ons bord hadden gehad. Maar bovenal ook nog 4 van de ‘big-5’ gezien! Alleen de buffalo niet. En dan ook nog een mooie zonsondergang. Dit smaakt naar meer!

Qua fun en zakelijk (ja,ja, er werd ook hard gewerkt!) een goede week gehad. Vanmorgen om 11:00 uur bracht de KLM ons na een 11 durende vlucht weer veilig terug op Schiphol.
Oh ja, had voor het eerst voor ons een Economy Comfort stoel geboekt voor de terugweg. Alles was betaald en bevestigd (inclusief stoelnummers), maar toen bleek bij het (elektronisch) inchecken dat de KLM doodleuk mijn stoel (niet die van Agnes!) had gewijzigd naar een normaal Economy stoel ver achter in het vliegtuig. Nadat ik in Zuid Afrika hemel en aarde had bewogen en alle bewijsstukken had gefaxt werd het uiteindelijk allemaal na een diepgaand onderzoek weer gecorrigeerd. Volgens de KLM zijn er wat aanloopprobleempjes met het reserveringssysteem voor Economy Comfort…

Vandaag over 7 weken zitten we alweer in het vliegtuig naar Vancouver!!

To fly or not to fly, …

2010-04-18T20:38:00.001+02:00

Over zo’n 76 dagen vliegen we naar Vancouver, althans…dat denken we!
We zijn deze week in ieder geval wel weer met beide benen op de grond gezet. Wat zo’n vanzelfsprekendheid leek werd wreed ontregeld door een vulkaantje in IJsland. Half luchtruim in half Europa werd dichtgegooid vanwege de vulkanische as in de lucht. Overigens, 3x raden welke luchthaven in Noord-Europa gewoon open bleef; Juist, Reykjavik!

Had ik er zelf last van? Nwah, zou vrijdagmorgen om 05:05 terugvliegen vanuit Tel-Aviv waar ik op zakenreis was. Inmiddels na 3x omboeken weet ik in ieder geval al zeker dat ik voor dinsdagavond nog niet thuis ben.
Is dat erg? Nee hoor, hooguit lastig.
Erg is het voor de mensen die op een veldbedje op Schiphol liggen, of die hun vakantie in duigen zien vallen, of die wegens familie-omstandigheden onderweg zijn.
Gisteren moest de keuken uit het huis worden gesloopt, dus dat feest moest door Agnes worden gecoördineerd.
Gert had z’n suprise-party gisterenavond ter ere van zijn 50e verjaardag. Ook dat feest ging aan mijn neus voorbij.

Rest mij niets anders dan mijn tijd op deze toch wel hele vervelende plek aan het strand uit te zingen. Overmacht!
Gelukkig kan ik gewoon op iedere plek in de wereld mijn werk doen.

Morgen en overmorgen zijn hier nationale feestdagen ter ere van zeg maar ‘Doden-herdenking’ en ‘Onafhankelijkheidsdag’, dus misschien kan ik nog wel een vleugje van de festiviteiten meepikken. Ieder nadeel heeft toch zijn voordeel?
Om me heen is in ieder geval alles al in de stemming gebracht. Vanaf 20:00 uur zondagavond tot zonsondergang morgenavond is echt alles gesloten buiten het hotel, zoals restaurants en alles wat maar riekt naar entertainment.

Huurauto’s

2010-04-11T17:10:00.001+02:00

Tijdens de reis hebben we een paar ‘rust-momenten’ dat we wat langer op 1 plek doorbrengen. Een leermomentje van vorige reizen is dat het dan verrekte handig is om over een huurauto te beschikken en niet iedere keer je RV te hoeven op te breken. Huurauto’s zijn in het algemeen ook redelijk betaalbaar in de de US.

Voor de 3 dagen in Yellowstone NP had ik al een SUV gehuurd bij Budget cars, pal naast de camping.
Nu ook de bekende Equinox (die uiteindelijk bijna niemand mee krijgt) gehuurd voor de 2 dagen in Rapid City. USAreisen.de had ‘m weer voor net 100 euro voor 2 dagen in de aanbieding bij Alamo (inclusief een tank benzine!). Koopje dus.
Vanuit Rapid City kunnen we dan lekker de Badlands en Mount Rushmore bezoeken.
Tenslotte via Hertz een hele grote SUV gehuurd voor de laatste 2 dagen Denver. De truc is dat we de auto kunnen ophalen (of liever gezegd, de auto wordt gebracht) bij de Hertz vestiging net naast Dakota Ridge Campground en dat we ‘m de laatste dag op het vliegveld kunnen inleveren. De hele grote SUV is natuurlijk nodig om al die koffers mee naar het vliegveld te kunnen nemen.

Al met al wel tevreden met deze deals en ik verwacht dat we er veel plezier van zullen hebben!

Laatste campgrounds

2010-04-03T18:23:00.001+02:00

1 April 14:55 uur; Nerveus ververs ik mijn scherm op http://www.pccamping.ca/parkscanada/en . Nog geen mogelijkheid om te boeken.
1 april 15:00 uur; Website is overbelast. Stug volhouden is het motto.
1 april 15:02 uur; Succes! Ik kom er doorheen en het lukt mij om 2 nachten te boeken op Whistlers Campground in Jasper NP van 11-13 Juli. Niet slecht!

2 april 14:55 uur; Zelfde tijd, zelfde protocol, maar andere campground. Vandaag gaat de reservering open voor de plekken in Banff NP.
2 april 15:01 uur; Bijna gelijk raak! Voor de nacht van 13-14 juli is een nachtje in Lake Louise gewaarborgd.

3 april 16:18 uur; Na talloze pogingen krijg ik eindelijk iemand aan de lijn van Lincoln Road RV Park in Helena. Daar moet nog 1 nachtje worden geboekt voor zaterdag 17 juli.

En met deze laatste boeking staan alle campgrounds (en dus ook de ruwe route) vast.
Over op de kop af 3 maanden vliegen we naar Vancouver. Ik heb er wel een goed gevoel over.
In de resterende maanden kunnen nog wat puntjes op de i worden gezet.

Burlington

2010-02-22T23:17:00.001+01:00

Gisterenavond de 1500 meter voor dames via teletekst op mijn telefoon in Fleming’s Prime Steakhouse gevolgd. Wat een succes weer!
Ook het steakhouse was een succes. Gelukkig geen junkfood en/of patat. Frustrerend hier in Amerika is dat je voor een habbekrats gemakkelijk 1000 calorieën kan nuttigen in 1 van de vele fastfood tenten, maar dat je het driedubbele betaalt als je iets gezonder wilt eten. Toch maar een keertje voor die laatste optie gegaan.

Na een redelijke nacht stond ik om 07:30 fris en monter weer in de ‘excercise room’. Was gisteren goed bevallen.
Ontbijtje en daarna wat mail weggewerkt. Na het uitchecken had ik gelukkig nog een paar uurtjes de tijd om de Apple store in Boston op te zoeken. Dat zou volgens de overleveringen de grootste van de US moeten zijn!
Inderdaad een indrukwekkende shop, waar zo’n 30 in blauwe Apple shirts gehulde medewerkers mij stuk voor stuk vroegen hoe het met mij was vandaag.
Nou, ‘Not too bad’ want het zonnetje scheen heerlijk in een strak blauwe lucht en de wind was een stuk minder koud dan gisteren.
Na mij vergaapt te hebben aan al dat moois in de Apple store (helaas, de iPad schijnt pas eind deze week in de stores te liggen) en een nieuwe ergonomische Apple muis gescoord te hebben, slenterde ik op mijn gemakje terug naar het hotel. Uiteraard wel even in het park op een bankje mijn hoofd aan het zonnetje bloot gesteld. Heerlijk!

Bij het hotel stond de taxi al klaar om mij in zo’n 40 minuten landinwaarts naar Burlington te rijden. Het viel mij op dat je eigenlijk al snel buiten Boston zit en dat het er dan ook vrij landelijk uit ziet. Ook lijkt er wat verder van de kust beduidend meer sneeuw gevallen te zijn. Er liggen nog behoorlijke restanten en als de Amerikaanse Erwin Kroll gelijk krijgt, dan komt er de komende dagen nog wat verse sneeuw (en/of regen) bij.

Het Marriott hotel in Burlington ligt mooi, maar zo te zien wel wat afgelegen. Nou ja, maakt niet uit, want de rest van de week wordt het toch alleen maar werken. Vanmiddag vervoegen mijn Amerikaanse collega’s zich bij mij en dan kunnen we helemaal los.
Dus geen blogs meer deze week, maar misschien nog wat tweets. Boston was in ieder geval een mooie ervaring en zeker de moeite waard om nog eens een weekendje te spenderen.

The Freedom Trail

2010-02-21T23:29:00.001+01:00

Nu eerst mijn voeten maar eens de ruimte gegeven na menig mijltje te hebben gelopen vandaag. Poeh, Poeh.

Vanmorgen zat ik al gelijk lekker in mijn ritme. 04:15 uur wakker. Het vervolgens maar gerekt tot 7 uur om mij daarna eerst maar eens 3 kwartier in het zweet te werken in de “Excercise room”. Je moet toch wat op zondagmorgen. Het ontbijtje smaakte daarna dubbel lekker.

Vandaag had ik de Freedom Trail op het programma geplaatst. Alvorens ik mij naar het startpunt van deze stadswandeling begaf, moest ik natuurlijk wel eerst langs de originele “Cheers pub”. Wel vreemd dat er een bordje op de deur hing dat deze pub niet meer in gebruik was en dat je welkom was in de replica een stukje verderop in Boston. Daar was ik dus gisteren al geweest.

De trail ging langs gebouwen die hier als historisch voor de stad Boston worden beschouwd. Niet echt spectaculair, maar het geeft een leuk beeld van de stad. Misschien niet echt representatief als je op zondagmorgen loopt zoals ik. De trail is van origine overigens te volgen via een rode lijn verf op het trottoir, maar inmiddels is dat voor het merendeel vervangen door een beter herkenbare afwijkende klinkerlijn.
De stad komt redelijk rustig en relaxed over en heeft veel laagbouw. Zeker niet zo hectisch als New York. Het stadspark is wel leuk, maar natuurlijk geen schim van Central Park. Toch is het wel gezellig met de wandelaars en joggers om je heen. Op een schaatsbaantje konden olympische talenten in de dop zich ontwikkelen.
Ik had mij duidelijk wel verkeken op de gemene gure wind. Zeker toen de wandeling in de buurt van het water kwam had ik toch wel erg veel spijt dat ik geen muts en handschoenen had aangetrokken!

Bij het eindpunt van de trail gekomen (een redelijk afgelegen punt) vroeg ik mij af; Wat nu? Daar stopte slechts een hop on, hop off busje waar je voor $32 een kaartje mocht kopen voor de hele dag. Dat had ik mij niet echt voorgenomen en teruglopen zag ik met de vrieskou ook niet echt als een optie. Mijn kennelijk toch wel hele zielige blik bewoog de chauffeur van de hop-on, hop-off bus gelukkig om mij gratis bij het eerstvolgende metro-station te droppen (of zou hij hebben doorgehad dat ik een Nederlander was?).
Hem maar wel volgens Amerikaanse traditie een tip gegeven, zodat we allebei blij waren.

Voor de lunch besloot ik Chinatown maar eens op te zoeken. Heel Chinatown bleek te zijn afgezet vanwege de viering van hun nieuwe jaar (of is het gewoon hun manier om maandelijks beschermingsgeld te innen?). Diverse groepen Chinezen met trommels en draken gingen iedere winkel/restaurant in Chinatown af (en dat zijn er echt heel wat) om voor de deur een uitgebreid ritueel op te voeren dat steeds werd afgesloten met een tig-klapper.
De keuze maar laten vallen op de drukste tent met de meeste Chinezen als gasten. Dan zal het wel goed zijn.
Inderdaad een goede keuze. Voor een luttel bedrag een heerlijke vis-/groentesoep gegeten met malse gegrilde kipsaté. Dit kom ik in Nederland echt niet tegen. Mocht de kwaliteit overigens minder zijn geweest, dan had ik het overigens niet in mijn hoofd gehaald daar iets van te zeggen. De ober was een vervaarlijk uitziende Chinees, die zo uit zo’n slechte Chinese B-film gestapt leek te zijn.

Het restant van de middag maar alvast aan het shoppen geslagen. In ieder geval geslaagd voor Agnes d’r Uggs. Missie volbracht!

Boston

2010-02-21T03:12:00.001+01:00

Mijn baas had in al zijn wijsheid besloten dat ik maar een weekje naar Burlington (bij Boston) moest. Heel vervelend natuurlijk, maar plichtsgetrouw als ik ben werd de koffer gepakt en werd ik vanmorgen rond het middaguur door Agnes afgeleverd op Schiphol. Was natuurlijk gezelliger geweest als ze mee was gegaan, maar helaas gaan zaken soms voor het meisje.

Het bleek niet de meest gunstige dag te zijn om te reizen. De krokus vakantie veroorzaakte een behoorlijke drukte. Hoezo crisis?
Bij de gate ging het niettemin vrij soepel. Na de verplichte vragen en het onderzoeken van de handbagage (dat gebeurt momenteel bij iedereen) kon het boarden beginnen. Overigens stond de bodyscan wel opgesteld, maar was buiten gebruik!?
De toch echt niet kleine Airbus puilde volledig uit. Niet zo heel erg, ware het niet dat ik naast een gezinnetje met een baby op schoot zat. Zo’n kind houd je natuurlijk geen 7,5 uur stil!
En dan ook nog op rij 13 geplaatst! (Inderdaad geen KLM toestel, want daar bestaat rij 13 niet. Delta Airlines).
Nou ja, uiteindelijk vielen die paar huilpartijen wel mee en landden we mooi op tijd in Boston.

Ongelooflijk, maar binnen 2 minuten was ik door de douane. De vriendelijke beambte begreep gelijk dat ik voor Mr. Ellison werkte en wreef het er ook nog lachend in dat ik onlangs mijn “Big birthday” had gevierd. Vingerafdrukken, fotootje, stempels en klaar.

Vanaf het vliegveld moet je door een behoorlijk lange tol tunnel naar het centrum. De eerste 2 nachten verblijf ik om te acclimatiseren downtown Boston in het Courtyard Marriott. Prettig dat ik gelijk werd ge-upgrade naar een executive room.

Het goede weer (fris, maar blauwe lucht met een zonnetje) motiveerde mij om een flinke wandeling te maken. Dwars door het centrum naar het geadviseerde visrestaurant. Uiteraard onderweg bij Starbucks een bakkie koffie drinken.
Jammer dat er in het visrestaurant geen plek meer was. Ook het alternatieve visrestaurant was vol, dus uiteindelijk beland bij de imitatie Cheers bar. Morgen even bij de echte kijken.
Gelukkig de kleine salade besteld, maar het bakje friet dat erbij werd geleverd bleek een emmer friet te zijn.Wel weer even wennen aan die porties!

Op tijd terug naar het hotel om naar de 1500 meter voor mannen in Vancouver te kijken! Nou ja, wordt dus luisteren op internet radio 1. De Amerikanen vinden Curling en IJshockey belangrijker en de NOS stream op internet is buiten Nederland niet te ontvangen. Balen dus.

Wel grappig is dat er een vertraging in de internetradio zit. Het Live verslag op de NBC site geeft de uitslag zeker een halve minuut eerder weer.
Radio is ook wel weer spannend met een zenuwachtige Erben Wennemars als commentator. En zeker als “we” weer goud blijken te winnen!! Goede remedie om nog even wakker te blijven.

50

2010-02-01T22:16:00.001+01:00

Gisteren moest ook ik aan geloven en werd deze magische leeftijdsgrens overschreden.
Wat heeft dat nou met Amerika te maken?

Agnes en de kids bleken een surprise party in elkaar te hebben geknutseld met het het thema Amerika. Er was niets aan het toeval overgelaten en het werd dan ook een geweldige dag in restaurant De Schans in Amerikaanse sferen. Ik heb genoten van alle vrienden en familie om me heen en de mooie cadeaus (thema: onderbroek).

152 is het aantal dagen nog te gaan voor we in het vliegtuig naar Vancouver stappen.
Onlangs eindelijk nog een camping in Cheyenne kunnen boeken.
De KOA camping aldaar name geen reserveringen aan voor 1 nacht omdat net in die periode de Frontier days zijn.
Alternatief was AB Camping, maar die bleken niet zo te reageren op mails en telefoontjes. Maar ja, de aanhouder wint en uiteindelijk toch de toezegging voor een plekje gekregen.

Nou kunnen we zo’n buitenkansje natuurlijk niet voorbij laten gaan, dus gelijk maar 4 kaartjes voor de avondshow (Pro Bull Riders Rodeo) op 27 juli vastgelegd.

Hotel Vancouver

2010-01-13T15:25:00.001+01:00

2010! Dit jaar, over exact 171 dagen moet het allemaal weer gaan gebeuren. Tijd om zo zoetjes aan nog wat zaken te regelen, bv het hotel in Vancouver.

Ik had mij in December al een beetje georiënteerd voor een hotel in Vancouver, maar ik was er nog niet toe gekomen om knopen door te hakken. Eigenlijk wilde ik Priceline.com wel eens proberen, want uiteindelijk had ik geen specifieke voorkeur voor een hotel.
Wel wilde ik graag centraal in Downtown zitten.

Afgelopen week dan eindelijk de stoute schoenen aangetrokken en begonnen met bieden. Voor wie Priceline niet kent:
Je biedt op bv een 4* hotel in een bepaalde stad of gebied in een stad, maar je hoort pas achteraf (na betaling), welk hotel het is geworden. Je mag 1x een re-bid doen, maar dan moet je of het gebied groter maken of de sterren-classificatie aanpassen.

Na een aantal re-bids is het uiteindelijk het Sheraton Wall Centre hotel (4*) in Vancouver downtown (Entertainment district) geworden. Niet verkeerd voor US$ 115 per nacht per kamer.

Gisterenavond ook nog naar Stephen Frey in de US gekeken (o.a. in Montana), dus al met al begint de koorts al een beetje te stijgen!

De route

2009-12-05T17:10:00.001+01:00

Gisteren tijdens de WK-loting geconstateerd dat we in ieder geval de halve finale en de finale (met Nederland??) al en route zijn. Zal vermoedelijk iets minder media aandacht krijgen in de US en Canada dan hier.

Met de campgrounds gaat het lekker. Nog 4 te gaan. Volgende keer meer daarover.

Na enig gepuzzel is de route nu toch redelijk definitief geworden. Met grote dank aan Monique (AA-forum) die zo behulpzaam was om de knelpunten op te lossen!Zaterdag 3 juli: Amsterdam – Vancouver
Zondag 4 juli: Vancouver
Maandag 5 juli: Vancouver
Dinsdag 6 juli: Vancouver
Woensdag 7 juli: Vancouver (Camper ophalen in Burlington–70 miles)
Donderdag 8 juli: Vancouver – Whistler (88 miles)
Vrijdag 9 juli: Whistler – Cache Creek (137 miles)
Zaterdag 10 juli: Cache Creek – Clearwater (128 miles)
Zondag 11 juli: Clearwater – Jasper NP (200 miles)
Maandag 12 juli: Jasper NP
Dinsdag 13 juli: Jasper NP – Lake Louise (144 miles)
Woensdag 14 juli: Lake Louise – Fort Steele (301 miles)
Donderdag 15 juli: Fort Steele – St. Mary (190 miles)
Vrijdag 16 juli: St. Mary
Zaterdag 17 juli: St. Mary – Helena (210 miles)
Zondag 18 juli: Helena – Yellowstone NP (181 miles)
Maandag 19 juli: Yellowstone NP
Dinsdag 20 juli: Yellowstone NP
Woensdag 21 juli: Yellowstone NP – Red Lodge (159 miles)
Donderdag 22 juli: Red Lodge – Greybull (124 miles)
Vrijdag 23 juli: Greybull – Buffalo (130 miles)
Zaterdag 24 juli: Buffalo – Rapid City (245 miles)
Zondag 25 juli: Rapid City (uitvalsbasis voor oa Badlands & Mt Rushmore)
Maandag 26 juli: Rapid City
Dinsdag 27 juli: Rapid City – Cheyenne (311 miles)
Woensdag 28 juli: Cheyenne – Estes Park (125 miles)
Donderdag 29 juli: Estes Park – Denver (Golden) (107 miles)
Vrijdag 30 juli: Denver
Zaterdag 31 juli: Denver – Amsterdam
Zondag 1 augustus:Amsterdam – Thuis

We kunnen vliegen!

2009-11-27T11:55:00.001+01:00

Een niet onbelangrijk detail is de vlucht.
Al enige tijd was ik op internet aan het rondkijken naar een fantastische deal, maar dat zat er toch niet in. Het traject Amsterdam – Vancouver en dan weer terug van Denver naar Amsterdam blijkt geen spectaculaire aanbiedingen op te leveren, sterker nog; prijzen zie je soms omhoog gaan. Misschien verwachten ze grote toeloop na de winterspelen? We vliegen in ieder geval in het topseizoen en ook nog beide keren in het weekend.

Afgelopen week de kogel dan maar door de kerk gejaagd en bij Tioga de vlucht geboekt.
Uiteraard op de heenweg de rechtstreekse vlucht met KLM geboekt en terug getracht dezelfde vlucht als in het voorjaar (via Detroit) proberen te boeken. We moeten immers ‘s ochtends eerst de camper inleveren, dus kunnen niet te vroeg vertrekken.
Die vlucht bleek in ieder geval niet voor het toch al aanzienlijke bedrag te boeken.
Dan maar via Minneapolis. Helaas, ook net te laat en al vol voor dat tarief. Uiteindelijk gaan we via Memphis terug naar Amsterdam. Mij best. Slechts 45 minuten overstaptijd, maar volgens de experts (waaronder KLM) mag dat geen problemen opleveren in Memphis. Bagage wordt gewoon doorgelabeld in Memphis.

De details:

Zaterdag 3 juli 2010:
Vertrek Amsterdam: 17:30 (KL681 – MD11)
Aankomst Vancouver: 18:10
Vliegtijd: 09:40 uur

Zaterdag 31 juli 2010:
Vertrek Denver: 15:30 (KL7530 – CJ9 – uitgevoerd door Delta)
Aankomst Memphis: 18:55
Vliegtijd: 02:25 uur

Vertrek Memphis: 19:40 (KL6256 – A330 – uitgevoerd door NWA)
Aankomst Amsterdam: 11:20 (zondag 1 augustus 2010)
Vliegtijd: 08:40 uur

Op dit moment leg ik de laatste hand aan de route en de campgrounds, maar daarover later meer.

KOA’s

2009-10-11T16:05:00.001+02:00

Het is alweer een tijdje geleden dat ik een update over de planning heb geschreven.
Eerlijk gezegd was ik een beetje druk met andere zaken, maar dat betekent natuurlijk niet dat er niets is gebeurd!

Voor het 2e gedeelte van de reis (van Yellowstone Np naar Denver) zijn er weer wat campings geboekt en het merendeel zijn toevallig KOA campings.

De eerste rit vanaf Yellowstone NP gaat naar Greybull. Daar zit de KOA camping die door een Nederlands echtpaar wordt gerund. Staat bij mijn weten goed aangeschreven.

Vervolgens rijden we naar Buffalo. Dit was altijd een KOA camping, maar blijkt dat nu niet meer te zijn en Twin Creeks campground te heten. Reserveren via int ernet ging dan ook niet helemaal goed, maar telefonisch werd ik gelukkig prima geholpen. Leek mij wel een goed plan om ons daar een dagje in weelde te baden en de plek met eigen Spa te boeken.

Tenslotte rijden we van Buffalo naar Rapid City, wat de uitvalsbasis voor de Badlands zal worden. Met een huurauto valt dat gebied het beste te verkennen. De KOA in Rapid City voor 2 nachten vastgelegd.

De komende weken eens serieus naar de vlucht gaan kijken. Hoewel je nu in principe al kan boeken schijnt het nieuwe KLM schema met (betere?) prijzen volgens Tioga Tours zo rond eind oktober beschikbaar te komen.

En de eerste wijziging

2009-08-27T17:51:00.001+02:00

Zit ik heel enthousiast te verhalen over onze hotelkamer met Ocean View op Vancouver Island, gaat het niet door! Wat is het geval;

Navraag bij Moturis leerde dat de pick-up in Vancouver naar Burlington (RV verhuur station) ‘s ochtends om 11:00 uur zal plaatsvinden. We moeten dan rekening houden met een rit van 3-4 uur. Tel daar nog de papierwinkel en aflevering van de camper bij en dan nog de reis naar Vancouver terug en door naar Whistler.
Dat gaat dus niet werken en wordt teveel gehaast en gerace op onze 1e camperdag.

Alternatief was om de camper 1 dag eerder op te halen bij Moturis en dan weer terug te rijden tot maximaal Moturis. Dit bleek met 1 mailtje naar Tioga Tours snel geregeld te zijn.
Nadeel is, dat we nu nog maar 3 dagen overhouden voor Vancouver en/of Vancouver Island.
In al onze wijsheid besloten (en met pijn in het hart) om Vancouver Island te schrappen, althans de trip naar Tofino. Scheelt gewoon veel reistijd en veel dingen, zoals de oceen op om walvissen/orca’s te spotten, valt ook vanuit Vancouver te regelen. Zelfs een dagje Victoria valt te boeken vanuit Vancouver.

We gaan ons nog eens grondig over de details buigen, maar Tin Wise is helaas van de baan.

De eerste boekingen

2009-08-23T16:54:00.001+02:00

Uiteindelijk hebben we dus de camper een weekje eerder geboekt dan we in 1e instantie dachten. Op 8 juli 2010 pikken we ‘m op in Burlington. Gisteren alvast een mailtje naar Moturis gestuurd om te vragen of er mogelijkheden zijn voor een early pick-up.
Tot 12 juli blijkt trouwens nog laagseizoen te zijn, waardoor de camper de eerste dagen de helft goedkoper is dan de periode daarna!

Ook gelijk maar de boeking bij Yellowstone aangepast. We zijn daar nu van 19 juli tot 22 juli 2010. Ik wilde nog kijken of er mogelijkheden zouden zijn om in Yellowstone voor een paar dagen een auto erbij te huren, maar dat blijkt vergeefse moeite. De dame wist mij te vertellen dat op Canyon campground geen ruimte is (en niet is toegestaan) om een extra auto erbij te parkeren. Ook blijkt er geen openbare parkeerplaats in de buurt waar dat kan. Je schijnt dan aangewezen te zijn op een andere campground in Yellowstone waar dat wel kan, maar ik denk niet dat dat het mij waard is.

De laatste 3 dagen van de reis staan eigenlijk ook al vast. Op 28 juli 2010 arriveren we in Estes Park (Rocky Mountains) en daar willen we staan op Elk Meadow Lodge & RV Resort.
De laatste 2 dagen brengen we net als dit jaar door op Dakota Ridge RV Park (zie foto hiernaast). Mooi camping op prima locatie, lekker dicht bij de shopping mall!
Beide campings alvast vastgelegd. Ik was kennelijk de eerste, want ik kreeg een mailtje terug of ik wel echt 2010 bedoelde…

Tenslotte ook alvast naar de eerste dagen gekeken. Na aankomst zijn we 3 dagen op Vancouver Island met als doel vanuit Tofino een walvis sightseeing te doen. Nou is Tofino volgens mij niet een wereldplaats en liggen de hotels niet voor het oprapen. Zeker niet in het hoogseizoen. Via Expedia een leuke deal kunnen sluiten voor Best Western Tin Wis Resort Lodge. Kamer met Ocean View! Voor 2 nachten vastgelegd met de mogelijkheid om tot februari 2010 kosteloos te annuleren.

Geen ontkomen meer aan

2009-07-31T19:41:00.001+02:00

Ja, ja…We kunnen er nu niet meer onder uit. De camper is geboekt! Maar om te beginnen is het reisgezelschap afgelopen week duidelijk geworden.

Na een aantal jaren fanatiek onze blogs te hebben gevolgd blijken Sandra (zusje Bauke) en Marcel (zwager) helemaal overtuigd te zijn van al het moois in de US. Ook bij hen kunnen de kinderen inmiddels voor zichzelf zorgen, dus genoeg redenen om de stoute schoenen aan te trekken en samen met ons een maand op stap te gaan. Natuurlijk vinden ook wij dat gezellig. Het belooft in ieder geval weer genoeg stof voor deze blog op te leveren ;-)

Op zaterdag 3 juli 2010 vertrekken we naar Vancouver en op zondag 1 augustus 2010 zetten we weer voet op Nederlandse bodem. 30 Dagen Canada/US geeft genoeg ruimte om een mooie reis op te zetten.

Maar goed, de camper staat vast. Na ettelijke offertes van Tioga Tours (met de vertrouwde goede service) is het uiteindelijk de Moturis J-29 geworden. Op 8 juli 2010 halen we camper in Burlington (net over de grens in de US) op en op 31 juli 2010 leveren we hem weer in bij Moturis in Denver.

Wel blijkt dat we de afgelopen jaren behoorlijk verwend zijn geraakt met de Road Bear campers. Helaas zit deze maatschappij niet in de buurt van Vancouver. De keus is tussen El Monte en Moturis (en Cruise America). Moturis staat als beste van de 3 aangeschreven, maar bij alle 3 de maatschappijen blijken haar campers de volgende nadelen te hebben t.o.v. Road Bear:

Geen slide-out (zijwaarts uit te schuiven gedeelte)
Geen vast zonnescherm/luifel
Bedden allemaal iets kleiner. Moturis blijkt dan het grootste bed te hebben; 2 meter lang.

Ook humor dat je bij Moturis een broodrooster als optie moet boeken à $6, ter plekke te voldoen.
Maar goed, allemaal niet onoverkomelijk en we denken dat we weer uitermate comfortabel kunnen reizen!

2010

2009-07-23T22:47:00.001+02:00

2010?
Dat klinkt nog heel ver weg in Juli 2009.
Toch zijn we al ernstig aan het nadenken over hoe de vakantie er over precies een jaar uit zal zien.

De grootste kogel is in ieder geval door de kerk; We gaan de trilogie met camperreizen voltooien en zullen met name het noord westen van de US en Canada bezoeken. Grofweg zal onze reis gaan van Vancouver naar Denver.
Zo op het eerste gezicht lijkt het een onmogelijke uitdaging om een selektie te maken tussen al het moois wat daar is te zien. We hebben daar zo’n maand de tijd voor.
Centraal in de reis zal echter Yellowstone NP park staan. Hoewel we verder nog niets tot in detail hebben uitgevogeld, hebben we in ieder geval een plaatsje op de Canyon campingground in Yellowstone gereserveerd van 26-29 juli 2010. Dat kan maar vast gebeurd zijn!