To fly or not to fly, …

Over zo’n 76 dagen vliegen we naar Vancouver, althans…dat denken we!
We zijn deze week in ieder geval wel weer met beide benen op de grond gezet. Wat zo’n vanzelfsprekendheid leek werd wreed ontregeld door een vulkaantje in IJsland. Half luchtruim in half Europa werd dichtgegooid vanwege de vulkanische as in de lucht. Overigens, 3x raden welke luchthaven in Noord-Europa gewoon open bleef; Juist, Reykjavik!

Had ik er zelf last van? Nwah, zou vrijdagmorgen om 05:05 terugvliegen vanuit Tel-Aviv waar ik op zakenreis was. Inmiddels na 3x omboeken weet ik in ieder geval al zeker dat ik voor dinsdagavond nog niet thuis ben.
Is dat erg? Nee hoor, hooguit lastig.
Erg is het voor de mensen die op een veldbedje op Schiphol liggen, of die hun vakantie in duigen zien vallen, of die wegens familie-omstandigheden onderweg zijn.
Gisteren moest de keuken uit het huis worden gesloopt, dus dat feest moest door Agnes worden gecoördineerd.
Gert had z’n suprise-party gisterenavond ter ere van zijn 50e verjaardag. Ook dat feest ging aan mijn neus voorbij.

Rest mij niets anders dan mijn tijd op deze toch wel hele vervelende plek aan het strand uit te zingen. Overmacht!
Gelukkig kan ik gewoon op iedere plek in de wereld mijn werk doen.

Morgen en overmorgen zijn hier nationale feestdagen ter ere van zeg maar ‘Doden-herdenking’ en ‘Onafhankelijkheidsdag’, dus misschien kan ik nog wel een vleugje van de festiviteiten meepikken. Ieder nadeel heeft toch zijn voordeel?
Om me heen is in ieder geval alles al in de stemming gebracht. Vanaf 20:00 uur zondagavond tot zonsondergang morgenavond is echt alles gesloten buiten het hotel, zoals restaurants en alles wat maar riekt naar entertainment.

Huurauto’s

Tijdens de reis hebben we een paar ‘rust-momenten’ dat we wat langer op 1 plek doorbrengen. Een leermomentje van vorige reizen is dat het dan verrekte handig is om over een huurauto te beschikken en niet iedere keer je RV te hoeven op te breken. Huurauto’s zijn in het algemeen ook redelijk betaalbaar in de de US.

Voor de 3 dagen in Yellowstone NP had ik al een SUV gehuurd bij Budget cars, pal naast de camping.
Nu ook de bekende Equinox (die uiteindelijk bijna niemand mee krijgt) gehuurd voor de 2 dagen in Rapid City. USAreisen.de had ‘m weer voor net 100 euro voor 2 dagen in de aanbieding bij Alamo (inclusief een tank benzine!). Koopje dus.
Vanuit Rapid City kunnen we dan lekker de Badlands en Mount Rushmore bezoeken.
Tenslotte via Hertz een hele grote SUV gehuurd voor de laatste 2 dagen Denver. De truc is dat we de auto kunnen ophalen (of liever gezegd, de auto wordt gebracht) bij de Hertz vestiging net naast Dakota Ridge Campground en dat we ‘m de laatste dag op het vliegveld kunnen inleveren. De hele grote SUV is natuurlijk nodig om al die koffers mee naar het vliegveld te kunnen nemen.

Al met al wel tevreden met deze deals en ik verwacht dat we er veel plezier van zullen hebben!

Laatste campgrounds

1 April 14:55 uur; Nerveus ververs ik mijn scherm op http://www.pccamping.ca/parkscanada/en . Nog geen mogelijkheid om te boeken.
1 april 15:00 uur; Website is overbelast. Stug volhouden is het motto.
1 april 15:02 uur; Succes! Ik kom er doorheen en het lukt mij om 2 nachten te boeken op Whistlers Campground in Jasper NP van 11-13 Juli. Niet slecht!

2 april 14:55 uur; Zelfde tijd, zelfde protocol, maar andere campground. Vandaag gaat de reservering open voor de plekken in Banff NP.
2 april 15:01 uur; Bijna gelijk raak! Voor de nacht van 13-14 juli is een nachtje in Lake Louise gewaarborgd.

3 april 16:18 uur; Na talloze pogingen krijg ik eindelijk iemand aan de lijn van Lincoln Road RV Park in Helena. Daar moet nog 1 nachtje worden geboekt voor zaterdag 17 juli.

En met deze laatste boeking staan alle campgrounds (en dus ook de ruwe route) vast.
Over op de kop af 3 maanden vliegen we naar Vancouver. Ik heb er wel een goed gevoel over.
In de resterende maanden kunnen nog wat puntjes op de i worden gezet.

Burlington

Gisterenavond de 1500 meter voor dames via teletekst op mijn telefoon in Fleming’s Prime Steakhouse gevolgd. Wat een succes weer!
Ook het steakhouse was een succes. Gelukkig geen junkfood en/of patat. Frustrerend hier in Amerika is dat je voor een habbekrats gemakkelijk 1000 calorieën kan nuttigen in 1 van de vele fastfood tenten, maar dat je het driedubbele betaalt als je iets gezonder wilt eten. Toch maar een keertje voor die laatste optie gegaan.

Na een redelijke nacht stond ik om 07:30 fris en monter weer in de ‘excercise room’. Was gisteren goed bevallen.
Ontbijtje en daarna wat mail weggewerkt. Na het uitchecken had ik gelukkig nog een paar uurtjes de tijd om de Apple store in Boston op te zoeken. Dat zou volgens de overleveringen de grootste van de US moeten zijn!
Inderdaad een indrukwekkende shop, waar zo’n 30 in blauwe Apple shirts gehulde medewerkers mij stuk voor stuk vroegen hoe het met mij was vandaag.
Nou, ‘Not too bad’ want het zonnetje scheen heerlijk in een strak blauwe lucht en de wind was een stuk minder koud dan gisteren.
Na mij vergaapt te hebben aan al dat moois in de Apple store (helaas, de iPad schijnt pas eind deze week in de stores te liggen) en een nieuwe ergonomische Apple muis gescoord te hebben, slenterde ik op mijn gemakje terug naar het hotel. Uiteraard wel even in het park op een bankje mijn hoofd aan het zonnetje bloot gesteld. Heerlijk!

Bij het hotel stond de taxi al klaar om mij in zo’n 40 minuten landinwaarts naar Burlington te rijden. Het viel mij op dat je eigenlijk al snel buiten Boston zit en dat het er dan ook vrij landelijk uit ziet. Ook lijkt er wat verder van de kust beduidend meer sneeuw gevallen te zijn. Er liggen nog behoorlijke restanten en als de Amerikaanse Erwin Kroll gelijk krijgt, dan komt er de komende dagen nog wat verse sneeuw (en/of regen) bij.

Het Marriott hotel in Burlington ligt mooi, maar zo te zien wel wat afgelegen. Nou ja, maakt niet uit, want de rest van de week wordt het toch alleen maar werken. Vanmiddag vervoegen mijn Amerikaanse collega’s zich bij mij en dan kunnen we helemaal los.
Dus geen blogs meer deze week, maar misschien nog wat tweets. Boston was in ieder geval een mooie ervaring en zeker de moeite waard om nog eens een weekendje te spenderen.

The Freedom Trail

Nu eerst mijn voeten maar eens de ruimte gegeven na menig mijltje te hebben gelopen vandaag. Poeh, Poeh.

Vanmorgen zat ik al gelijk lekker in mijn ritme. 04:15 uur wakker. Het vervolgens maar gerekt tot 7 uur om mij daarna eerst maar eens 3 kwartier in het zweet te werken in de “Excercise room”. Je moet toch wat op zondagmorgen. Het ontbijtje smaakte daarna dubbel lekker.

Vandaag had ik de Freedom Trail op het programma geplaatst. Alvorens ik mij naar het startpunt van deze stadswandeling begaf, moest ik natuurlijk wel eerst langs de originele “Cheers pub”. Wel vreemd dat er een bordje op de deur hing dat deze pub niet meer in gebruik was en dat je welkom was in de replica een stukje verderop in Boston. Daar was ik dus gisteren al geweest.

De trail ging langs gebouwen die hier als historisch voor de stad Boston worden beschouwd. Niet echt spectaculair, maar het geeft een leuk beeld van de stad. Misschien niet echt representatief als je op zondagmorgen loopt zoals ik. De trail is van origine overigens te volgen via een rode lijn verf op het trottoir, maar inmiddels is dat voor het merendeel vervangen door een beter herkenbare afwijkende klinkerlijn.
De stad komt redelijk rustig en relaxed over en heeft veel laagbouw. Zeker niet zo hectisch als New York. Het stadspark is wel leuk, maar natuurlijk geen schim van Central Park. Toch is het wel gezellig met de wandelaars en joggers om je heen. Op een schaatsbaantje konden olympische talenten in de dop zich ontwikkelen.
Ik had mij duidelijk wel verkeken op de gemene gure wind. Zeker toen de wandeling in de buurt van het water kwam had ik toch wel erg veel spijt dat ik geen muts en handschoenen had aangetrokken!

Bij het eindpunt van de trail gekomen (een redelijk afgelegen punt) vroeg ik mij af; Wat nu? Daar stopte slechts een hop on, hop off busje waar je voor $32 een kaartje mocht kopen voor de hele dag. Dat had ik mij niet echt voorgenomen en teruglopen zag ik met de vrieskou ook niet echt als een optie. Mijn kennelijk toch wel hele zielige blik bewoog de chauffeur van de hop-on, hop-off bus gelukkig om mij gratis bij het eerstvolgende metro-station te droppen (of zou hij hebben doorgehad dat ik een Nederlander was?).
Hem maar wel volgens Amerikaanse traditie een tip gegeven, zodat we allebei blij waren.

Voor de lunch besloot ik Chinatown maar eens op te zoeken. Heel Chinatown bleek te zijn afgezet vanwege de viering van hun nieuwe jaar (of is het gewoon hun manier om maandelijks beschermingsgeld te innen?). Diverse groepen Chinezen met trommels en draken gingen iedere winkel/restaurant in Chinatown af (en dat zijn er echt heel wat) om voor de deur een uitgebreid ritueel op te voeren dat steeds werd afgesloten met een tig-klapper.
De keuze maar laten vallen op de drukste tent met de meeste Chinezen als gasten. Dan zal het wel goed zijn.
Inderdaad een goede keuze. Voor een luttel bedrag een heerlijke vis-/groentesoep gegeten met malse gegrilde kipsaté. Dit kom ik in Nederland echt niet tegen. Mocht de kwaliteit overigens minder zijn geweest, dan had ik het overigens niet in mijn hoofd gehaald daar iets van te zeggen. De ober was een vervaarlijk uitziende Chinees, die zo uit zo’n slechte Chinese B-film gestapt leek te zijn.

Het restant van de middag maar alvast aan het shoppen geslagen. In ieder geval geslaagd voor Agnes d’r Uggs. Missie volbracht!

Boston

Mijn baas had in al zijn wijsheid besloten dat ik maar een weekje naar Burlington (bij Boston) moest. Heel vervelend natuurlijk, maar plichtsgetrouw als ik ben werd de koffer gepakt en werd ik vanmorgen rond het middaguur door Agnes afgeleverd op Schiphol. Was natuurlijk gezelliger geweest als ze mee was gegaan, maar helaas gaan zaken soms voor het meisje.

Het bleek niet de meest gunstige dag te zijn om te reizen. De krokus vakantie veroorzaakte een behoorlijke drukte. Hoezo crisis?
Bij de gate ging het niettemin vrij soepel. Na de verplichte vragen en het onderzoeken van de handbagage (dat gebeurt momenteel bij iedereen) kon het boarden beginnen. Overigens stond de bodyscan wel opgesteld, maar was buiten gebruik!?
De toch echt niet kleine Airbus puilde volledig uit. Niet zo heel erg, ware het niet dat ik naast een gezinnetje met een baby op schoot zat. Zo’n kind houd je natuurlijk geen 7,5 uur stil!
En dan ook nog op rij 13 geplaatst! (Inderdaad geen KLM toestel, want daar bestaat rij 13 niet. Delta Airlines).
Nou ja, uiteindelijk vielen die paar huilpartijen wel mee en landden we mooi op tijd in Boston.

Ongelooflijk, maar binnen 2 minuten was ik door de douane. De vriendelijke beambte begreep gelijk dat ik voor Mr. Ellison werkte en wreef het er ook nog lachend in dat ik onlangs mijn “Big birthday” had gevierd. Vingerafdrukken, fotootje, stempels en klaar.

Vanaf het vliegveld moet je door een behoorlijk lange tol tunnel naar het centrum. De eerste 2 nachten verblijf ik om te acclimatiseren downtown Boston in het Courtyard Marriott. Prettig dat ik gelijk werd ge-upgrade naar een executive room.

Het goede weer (fris, maar blauwe lucht met een zonnetje) motiveerde mij om een flinke wandeling te maken. Dwars door het centrum naar het geadviseerde visrestaurant. Uiteraard onderweg bij Starbucks een bakkie koffie drinken.
Jammer dat er in het visrestaurant geen plek meer was. Ook het alternatieve visrestaurant was vol, dus uiteindelijk beland bij de imitatie Cheers bar. Morgen even bij de echte kijken.
Gelukkig de kleine salade besteld, maar het bakje friet dat erbij werd geleverd  bleek een emmer friet te zijn.Wel weer even wennen aan die porties!

Op tijd terug naar het hotel om naar de 1500 meter voor mannen in Vancouver te kijken! Nou ja, wordt dus luisteren op internet radio 1. De Amerikanen vinden Curling en IJshockey belangrijker en de NOS stream op internet is buiten Nederland niet te ontvangen. Balen dus.

Wel grappig is dat er een vertraging in de internetradio zit. Het Live verslag op de NBC site geeft de uitslag zeker een halve minuut eerder weer.
Radio is ook wel weer spannend met een zenuwachtige Erben Wennemars als commentator. En zeker als “we” weer goud blijken te winnen!! Goede remedie om nog even wakker te blijven.

50

Gisteren moest ook ik aan geloven en werd deze magische leeftijdsgrens overschreden.
Wat heeft dat nou met Amerika te maken?

Agnes en de kids bleken een surprise party in elkaar te hebben geknutseld met het het thema Amerika. Er was niets aan het toeval overgelaten en het werd dan ook een geweldige dag in restaurant De Schans in Amerikaanse sferen. Ik heb genoten van alle vrienden en familie om me heen en de mooie cadeaus (thema: onderbroek).

152 is het aantal dagen nog te gaan voor we in het vliegtuig naar Vancouver stappen.
Onlangs eindelijk nog een camping in Cheyenne kunnen boeken.
De KOA camping aldaar name geen reserveringen aan voor 1 nacht omdat net in die periode de Frontier days zijn.
Alternatief was AB Camping, maar die bleken niet zo te reageren op mails en telefoontjes. Maar ja, de aanhouder wint en uiteindelijk toch de toezegging voor een plekje gekregen.

Nou kunnen we zo’n buitenkansje natuurlijk niet voorbij laten gaan, dus gelijk maar 4 kaartjes voor de avondshow (Pro Bull Riders Rodeo) op 27 juli vastgelegd.