Dag 8: Cache Creek – Clearwater

Gisteren sloot ik mijn verslag af met de mededeling dat we lekker gingen bbq-en. Wel even over het hoofd gezien dat deze Wal*Mart bbq kennelijk van Zweedse makelij was en nog als bouwpakket in elkaar moest worden geflanst. Zoals al eerder vermeld mocht Marcel mee vanwege zijn rechterhanden, dus met een half uurtje vertraging kon de Olav toch nog worden aangestoken.  Heerlijke avond om de 1e vakantieweek af te sluiten.

Op de camping nog een prachtige camper ontdekt, die toch minimaal 50 jaar oud moet zijn. Een beauty (zie foto).

Volgens schema kon het gaspedaal om 09:30 uur worden ingedrukt voor een rit van 130 miles naar Clearwater. Niet echt een spectaculaire rit, maar we waren natuurlijk de afgelopen dagen al flink verwend.
Inmiddels rijden we al een paar dagen rond met deze hut en vonden we hem al lekker riant en groot. We hadden een 29ft gehuurd. Blijkt het een 31ft te zijn (V-31S). Vandaar ook die slide-out. Ach wat is nou 2ft op zo’n lengte …

Voor wat betreft het weer; gekke dag vandaag. Prima temperaturen (25-30 graden, beetje drukkend), maar zowaar moesten onderweg de ruitenwissers aan om wat spetters weg te vegen. Gisteren was het zelfs 38 graden, maar ons hoor je niet klagen. Wij slaan ons er wel doorheen.
Wel goede wegen, zodat we al om 13:00 uur arriveerden op de KOA in Clearwater.
Sandra leefde zich helemaal uit op gebakken eieren met gebakken spek, zodat we met een goed gevulde maag aan het middagprogramma konden beginnen.

Clearwater ligt niet al te ver van Wells Gray Provincial Park, dat bekend is om haar prachtige watervallen. Genoeg reden dus om met onze RV het park in te trekken en een aantal van deze blikvangers te bewonderen. Inderdaad prachtig. Met name de Helmcken falls en de Dawson falls waren geweldig mooi om te zien.

Nou die bbq toch in elkaar zit, gaan we er nog maar een keer gebruik van maken. Al was het het alleen maar om de neefjes uit te roken. We verwachten veel visite hier vanavond!

PS: Vanmorgen toch weer dezelfde kinderziekte met de generator ondervonden. We hebben ‘m gelukkig de komende dagen op de campgrounds nog niet nodig, maar ik ben bang dat we toch moeten blijven uitkijken naar een Onan certified dealer.

Dag 7: Whistler – Cache Creek

Het was een mooie avond gisteren in Whistler. Jammer dat al vroeg de neefjes op bezoek kwamen. Voor de niet-ingewijden; Ik bedoel dan niet Kwik, Kwak en Kwek, maar dit is ons jargon voor die akelige muggen. Vooral Sandra en ikzelf schijnen heel lekker bloed te hebben!

Niettemin een prima nachtje en een fris begin van de dag. Voor het douchen blijk je quarters te moeten betalen (1 quarter voor 1,5 minuut ), maar dan is de douche nog koud ook! Brrr.
Vanmorgen eerst maar eens wat telefoontjes gepleegd over het internet. Een paar van onze jongens namen zowaar de telefoon op. De rest spreken we later nog wel.
Ook een telefoontje gepleegd met Camping World. Het LCD schermpje voor onze achteruitrijcamera (3x woordwaarde) klapte namelijk niet naar buiten. Niet cruciaal, maar wel handig om door te geven om problemen achteraf te voorkomen.

Om 10:00 uur vervolgden we de Sea to Sky Highway naar het noorden. De sea hadden we gisteren al gehad, dus nu serieus naar de Sky. Prachtige route over mooie bergpassen. Met name de combinatie bergen-water is soms oogverblindend mooi. Ook nog steeds lekker warm weertje.
Onderweg moesten we nog over een ondergelopen weg. Altijd spectaculair.

In Lilliooet de lunch genuttigd en nog een paar kleine boodschappen ingeslagen en toen richting Cache Creek.
In Cache Creek werd het hoog tijd om onze hut aan de slurf te leggen. Nogal een gedoe hier, omdat je van tevoren moet aangeven hoeveel liter je denkt te gaan tanken. Dat wordt dan pre-authorized op je creditcard. Na wat gestuntel van beide kanten lukte het ons om zo’n 90 liter aan boord te nemen, waarmee het metertje in ieder geval weer voor 3/4 vol aangaf.

Nou hadden we onderweg tijdens 1 van onze stops gemerkt dat de generator niet helemaal naar behoren werkte. Sloeg wel aan, maar hield er na ongeveer 5 seconden weer mee op.
Hier dus ook maar weer Camping World over gebeld. In eerste instantie was het antwoord dat we hier dan maar bij de volgende Camping World vestiging naar moesten laten kijken. Aangezien die vestigingen alleen in de US zitten (dus in ons geval komen we die pas eind volgende week in het gunstigste geval tegen) was dat geen bevredigend antwoord. Alternatief was dat we er door een Onan certified dealer door konden laten kijken. Aangezien het hele spul nog hagelnieuw is, zou het allemaal garantie moeten zijn.

De Cache Creek campground wordt gerund door Ben (op Kroques), een Noorse immigrant. Ben was zo bereidwillig om eens rond te bellen voor een Onan certified dealer op onze route. Uiteindelijk bleek er 1 in Kamsloop te zitten, maar helaas… de betreffende monteur was een weekje op training en pas volgende week weer terug. Wel gaf Ben ons een aantal tips om het euvel zelf te verhelpen. De gouden tip bleek te zijn om de generator niet in de camper maar op de generator zelf te starten. Voor dit soort behulpzame mensen hadden we uit Nederland de Delfts blauwe prullaria meegenomen, dus Ben hebben we inmiddels verblijd met Delfts Blauwe klompjes.

Na een verfrissende duik in het zwembad gaan we zo maar eens wat vlees verbranden. Dat wordt echt tijd!

Dag 6: Vancouver – Whistler

De eerste nacht in de camper zit erop. Dat viel niet tegen. Barmhartig als we zijn werd Sandra & Marcel het riante Kingsbed in de master bed room toegewezen. Atletisch als Agnes en ik zijn klommen wij in het kombuis boven de stuurhut. Lekker knus bij elkaar. Achteraf bleek dat ook te zijn versterkt door het niet helemaal waterpas staan van de camper.

Lekker ontbijtje genuttigd met aardbeien en geroosterd brood (de eerste dagen smaakt dat nog wel). Overigens geen idee waarom al die elektrische apparaten hier (koffiezetter, broodrooster, …) worden uitgerust met van die verdomd korte snoertjes. Aangezien het verlengsnoertje van vorig jaar nog thuis veilig ligt opgeborgen, hebben we maar een nieuwe aangeschaft voor bij de collectie.
Overigens nog niet helemaal gewend aan alle hoeken van de camper. Reeds 3 bulten op mijn schedel…

Om 09:30 uur reden we weg voor een ritje van 95km naar Whistler. Eerst nog even door de zure appel heen bijten om langs Vancouver te komen, maar daarna volgde Highway 99, oftewel de Sea to Sky Highway. Prachtige weg, zo te zien op veel stukken vernieuwd (voor de Olympische Spelen?) langs de kustlijn en bergen. Wel verbazingwekkend is het fietspad langs de snelweg. Zou me er niet zo op mijn gemak voelen.

Halverwege een koffiestop gemaakt in Squamish, waar we gezellig aan de praat raakten met een Nederlandse emigrant die daar al 30 jaar woonde.

Rond 13:00 uur parkeerden we de camper bij Whistler om daar het (nieuwe) centrum te bekijken. Was gezellig druk en gezellig heet. Erg leuk in Whistler. Ook hier temperaturen van minimaal 30 graden.
Na een hapje eten en een paar uurtjes rondlopen (ja,ja, ze hadden een Croques speciaalzaak, waar Sandra & Marcel de verleiding bijna niet konden weerstaan!) werd het tijd om naar Riverside Campground te rijden en de zaak weer aan te sluiten.
Prachtige camping! In verband met de hitte geen open vuren op dit moment toegestaan. Ook voorzichtig met de beren!

Dan nog wat huishoudelijke mededelingen voor onze volgers:

• @Betty en Gert: Ik zou graag gebruik maken van de stuurvrouwskunsten van Sandra & Agnes, maar zij moeten zich toch echt blijven concentreren op het kaartlezen
• @Javerbu: Marcel is echt de handigste sodemieter van ons twee, dus zijn kwaliteiten benutten we optimaal
• @Monique: Wij vinden het helemaal niet erg als je virtueel meegeniet met onze route
• @Albert: Ja, ja, ook in deze camper is een nummertjesbed!
• @EW: Nu al heimwee naar mijn Apple!
• @Colette: Dankzij jouw tip zijn we al helemaal leeggelopen in die Roots zaak. De Nederlandse landenshirts waren al schaars.
• @Marjon: We hadden slechts tijd voor een heeeel klein stukje Stanley Park, maar het lijkt mij een geweldig excuus om ooit nog terug te gaan.
• @Erwin: Goede reis en ook heel veel plezier in Vancouver!

Dag 5: Burlington – Vancouver

Vandaag zou dan eindelijk onze hut voor de komende weken kunnen worden opgehaald. Vancouver is natuurlijk een prachtige stad, maar er gaat toch niets boven zo’n tochtje met een motorhome.

De camper moest worden opgehaald in de US, omdat we uiteindelijk op 31 juli landen in Denver (US) en het niet mogelijk is om een camper te huren in Canada en te droppen in de US.
De verhuurder (Camping World/Moturis) had voor slechts USD 80 een taxiritje geregeld. We zouden om 08:00 worden opgehaald bij het Travellodge hotel op Vancouver Airport. Dat betekende vroeg uit de veren voor Marcel en mijzelf, want de dames zouden achterblijven in Vancouver om nog even alle winkels te double-checken.
Het zat niet tegen (en dat zou het understatement van de dag worden), want we waren al om 07:30 uur bepakt en bezakt bij de betreffende opstap plaats. Zowaar stond er ook al een taxi klaar. Of we naar Burlington moesten? Jazekers, laadt maar in en gassen. We kunnen niet wachten! Eenmaal onderweg kwam de vraag of we de Fam. Joosten waren? Nee, die kenden wij niet. Dat betekende veel radioverkeer met de taxi-centrale om alles weer logistiek op het goede pad te zetten.
Bij de Amerikaanse grens was het lekker rustig (het zat immers mee vandaag), zodat we snel USD 12 armer, maar met onze groene I-94 formuliertjes weer buiten stonden. Om 10:00 uur reden we het Camping World terrein op. Verbaasd werden we ontvangen. Zo vroeg? 2 uur wachttijd bij de grens schijnt geen uitzondering te zijn, dus voor 12 uur stappen hier zelden nieuwe huurders binnen.

Niettemin stond er een hagelnieuwe 29ft camper voor ons klaar. Slechts 3300 miles op de teller (nogmaals, het zat mee). De brenger van de dag was dat deze nieuwe Moturis campers zijn uitgerust met een slide-out aan de zijkant!
Uitermate vriendelijk werden we door Danielle geholpen en een uurtje later uitgezwaaid. Terug naar Vancouver.

Dat betekende nogmaals aansluiten bij de grens, maar nu de andere kant op. Op dat moment ging er weer net een tolpoortje open. Sommigen herkennen dat geluk als er in de supermarkt net een nieuwe kassa voor jou open gaat.
Wel de eerste proeve van bekwaamheid ondergaan, want het tolpoortje bleek zo’n beetje 5cm breder dan de camper.

Rond 1 uur gingen we na 75 miles voor anker op onze eerste campground van de reis; Burnaby Cariboo RV Park.
Niet voor lang, want de dames arriveerden al vrij snel met een taxi, zodat we gezellig proviand konden gaan inslaan bij de Safeway en de Wal*Mart. In die winkels was het in ieder geval koel,  want ook hier is de zomer in volle hevigheid losgebarsten.
PS: Blijken we hier oo de camping buren te hebben die ook Kroks dragen!

Dag 4: Vancouver

Nadat de ochtend was begonnen in de Starbucks met het updaten van de blog, konden we ons gaan opmaken voor het bekijken van een partijtje voetbal. De oranje outfit kon uit de koffers worden gehaald.
Uit alle spelonken kwamen tegen elven mensen in Oranje shirtjes tevoorschijn, die elkaar spontaan begonnen aan te spreken. Grappig dat er dan ook Canadezen bij zaten die hun duidelijke voorkeur voor Nederland lieten blijken.

Al gauw was een uitstekende pub gevonden die was volgehangen met zo’n 15 schermen. De wedstrijd kon ons dus niet ontgaan. Onder het genot van onze brunch werd er afgetrapt. Zo’n 2 uurtjes later stond het bekende resultaat op de borden en kon onze dag niet meer stuk.
Leuk was dat we in onze oranje outfit op straat menigmaal werden aangesproken en gefeliciteerd met het resultaat. De Nederlander blijkt ook hier een positief imago te hebben.

Wat doe je dan nog de rest van de dag? Nou, in ons geval dus niet veel. Beetje hangen, beetje chillen, capucinootje…
Het weer leende zich er in ieder geval uitstekend voor. De zomer  schijnt hier nu echt begonnen te zijn met temperaturen tussen de 25 en 30 graden. Lekker!

Frappucinootje bij Starbucks, hangen langs de waterkant, watervliegtuigjes spotten, wat kan het leven toch mooi zijn.

Voor het eten hadden we bedacht naar het Chinese deel van Vancouver te lopen en daar een tamelijk onooglijk Chinees eettentje op te  zoeken. We hadden daar gisteren drommen mensen buiten zien staan met voornamelijk Chinezen als klandizie. Moet dus goed zijn.
De specialiteit bleek ‘Ramen’ te zijn in diverse uitvoeringen en ik moet toegeven; een lekker soepje met heerlijke verse ingredienten. Geen slechte keus.

Al met al hebben we fantastische dagen in Vancouver gehad, maar kijken we natuurlijk ook erg uit naar de start van onze camperreis morgen!

Dag 3: Vancouver Island

Inmiddels is het de dag van DE wedstrijd.  Gisterenavond waren we rond middennacht terug in het hotel, dus beginnen we deze dag met het verslag van gisteren. Dat wil zeggen, voor de 2e keer. Op het moment dat ik mijn verslag wil verzenden blijkt mijn laptop gecrasht te zijn en verslag weg! Mijn vertrouwen in Windows is weer ietsje gezakt.

De dag van gisteren begon om 08:45 uur toen we werden opgehaald door Pacific Coach Line voor onze dagtrip naar Vancouver Island. Willies spotten!

De eerste etappe bracht ons naar Vancouver station waar we in een andere bus moesten overstappen die ons uiteindelijk naar Victoria op Vancouver Island zou brengen. Hiervoor moest wel een stukje water worden overbrugd. Van Tsawwassen terminal naar Swartz Bay terminal. De bus ging zo’n kleine 2 uur op een Ferry. Prachtige vaart overigens! Overigens voor degene die op details zijn gesteld; Op de Ferry is een soort vacuüm toilet die iedere 2 minuten automatisch doorspoelt. Ik kan uit eigen ervaring vertellen  dat je dan met 2 handen moet vastklemmen om niet weggezogen te worden.

Omstreeks 13:30 uur arriveren we op Victoria station. De lucht is inmiddels blauw opengetrokken. We boffen!
Volgens de vouchers start onze Willies tour om 14:30 uur, maar waar? Er blijken diverse organisaties in Victoria te zitten en op onze vouchers staat niet vermeld welke we moeten hebben. De bus chauffeur kan ons niet meer vertellen dan dat de betreffende organisatie tot voor kort naast het busstation was gehuisvest, maar jullie begrijpen het al…. Slordig.

Bij het 3e kantoor blijken we goed te zijn, maar… ze kunnen onze reservering niet vinden. Geen probleem meneer, wij kunnen u in 1 van de volgende dagen wel op 1 van onze tours boeken. Gelukkig kon ik de beste man al snel overtuigen dat we er nu toch echt klaar voor waren.
We konden ons gelijk gaan klaarmaken voor de boot van 14:30 uur. Aangezien het inmiddels al ver over tweeën was, zat een lunch er niet meer in. Niet zo heel erg, want recent hing ik bij een dagje zeevissen al diverse malen groen over de reling. Hoewel het weer vrij rustig was had ik er nog niet echt veel vertrouwen in bij het zien van de boot. Een veredelde opblaasboot met heel veel power er achter.

Het klaarmaken bestond uit het aanhoren van de instructies en het aan hijsen van nogal warme pakken. Achteraf bleek dat toch wel een goed idee te zijn.
Met zo’n 60km per uur over open zee is een leuke ervaring. Bijkomend voordeel is dat de huidjes van de dames weer lekker strak werden getrokken zonder grote investeringen in L’Oreal of Oil of Olaz.

Het bleek een fantastische dag om Willies te spotten. Ook al zouden ze we niet zijn tegengekomen dan was het al een belevenis om zo over over het water te zoeven langs een prachtige kustlijn. Onderweg ontwaarden we nog zeerobben en een adelaarsnest.
Maar het ging natuurlijk om de Willies, oftewel Killer Whales oftewel Orca’s.
De kapitein bleek voor een ander gebied te hebben gekozen dan de meeste van zijn collega’s. Een gelukkige keus, want na een aardig tochtje zagen we in de verte al een vin uit de zee opdoemen. Een kinderhand is gauw gevuld, maar er zat meer in het verschiet. Al snel dobberden we tussen een aantal Willies die tot vlak bij de boot uit het water kwamen. Geweldig om te zien!

Hoewel we er geen genoeg van kregen moesten we helaas weer terug. Sandra inmiddels als aardbei vermomd en ik zelf als kers. Tegen 18:00 uur voerden we de haven van Victoria weer binnen. We konden het eerste hoogtepunt van deze reis noteren.

Gelukkig hadden we geregeld dat we de laatste bus van 19:45 uur naar Vancouver konden nemen in plaats van de bus van 17:45 uur. Zo konden we nog een hapje eten en nog een heel klein stukje van Victoria zien. Jammer, dat we niet meer tijd hadden want Victoria was zeker de moeite waard. Probleem bij dit soort trips is dat je keuzes moet maken.

Op de Ferry terug naar Vancouver werden we nog getrakteerd op een prachtige zonsondergang. Wat een dag!
Tenslotte zat er nog wel een klein addertje onder het gras. Bij de laatste bus is er geen vervoer meer naar de hotels, dus in Vancouver werden we genoodzaakt nog een stukje met de Skytrain te doen en het laatste stukje te lopen. Ach, hebben we dat ook weer gehad.

Dag 2: Vancouver

We weten inmiddels dat het altijd lastig blijft die eerste dagen, maar al met al hebben we toch wel aardig geslapen. Een uur of 5 wakker, maar daarna nog wat liggen doezelen. Prima bedden in ieder geval.
Als eerste vanmorgen de blog van gisteren afgerond en ge-upload. We hoorden naderhand al dat trouwe lezers tevergeefs de hele dag naast de pc hadden gezeten. Hopelijk maak ik dat vandaag weer een beetje goed.

Ons hotel ligt mooi centraal in Downtown, net achter Robson street (belangrijkste winkelstraat).
Om enige lijn in onze stadswandeling te brengen, stond vandaag de Downtown & Gastown route uit het boekje “100% Vancouver” op het programma. Natuurlijk niet nadat er eerst een nog redelijk gezond ontbijtje was genuttigd.

Het eerste stuk van de wandeling schoot lekker op. Ging voornamelijk nog door winkelgebied, maar oh, oh, wat jammer; De winkels gingen pas om 11:00 uur open. Achter het winkelgebied ligt een gedeelte dat vooral ‘s avonds nogal levendig schijnt te zijn door de aanwezigheid van nachtclubs. Misschien krijgen we er de komende dagen nog wat van mee.
Door trouw de route te volgen vind je ook de fameuze "’Fritz’. Wij zouden het een snackbar noemen. Fritz verkoopt Poutine. Een soort frieten (in een puntzak) met wrongel (ongerijpte kaas) en jus. Ik denk dat bij het nuttigen je kransslagader spontaan dicht slipt!

Op aandringen van Marcel de lift bij de Vancouver Lookuit toren genomen. Was het geld wel waard. Prachtig uitzicht over Vancouver en omgeving!

Dan loop je Gastown in. Leuke winkeltjes en leuke restaurantjes. Bij 1 van de leuke tentjes  (Chill Winston) die in het boekje worden aangeraden besloten we het ontbijt nog maar eens over te doen en het dan gewoon lunch te noemen. Gebakken ei met bacon, sla en aardappeltjes.
Zouden die restaurants zo’n boekje sponsoren? Naast ons schoof een Nederlands gezin aan met precies hetzelfde “100% Vancouver” boekje in handen.

Natuurlijk mag de beroemde stoomklok niet ontbreken. Dit exemplaar blijkt overigens een replica te zijn. Ieder kwartier komt er een Big-Ben deuntje uit van een paar seconden. Staan hordes mensen (lees: toeristen) op te wachten.

Vervolgens een lange, maar lekkere wandeling over de boulevard naar Stanley Park. Onderweg zien we de watervliegtuigen starten en landen en vegen we het kwijl weg bij het passeren van de haven. Met het doorbreken van het zonnetje wordt het zowaar nog warm! Het is overigens een bewolkte dag, maar best aangenaam voor zo’n dagje stad.

Met een terugtocht in het vooruitzicht besluiten we niet al te ver Stanley Park in te lopen (Was natuurlijk anders geweest als we allemaal op Crocks hadden gelopen).
Zover we hebben kunnen zien een prachtig park en zeker op zondag gezellig druk.

Terug in het hotel stoeien we nog even met het kaartje van de hotelkamer. Agnes d’r kaartje werkt niet en ik schijn die van mij kwijt te hebben gemaakt…?

Leuk om vandaag alweer de eerste reacties op de blog te lezen.
En voor Ruud: Dinsdag de 13e zijn wij ook bij Lake Louise.